40 หนักใจ
รมิดากลับเข้าบ้านในช่วงกลางดึกของวันเพราะถือโอกาสกลับไปเยี่ยมแม่และอยู่ทานเข้าด้วยกัน เดินผ่านรั้วหน้ามาเข้ามาได้ซักพัก หางตาเหลือบไปเห็นใครบางคนนั่งอยู่ในสวนหน้าบ้าน เหมือนเขาเห็นเธอ แต่ไม่ได้สนใจอะไรผิดไปจากทุกวัน
ดีซะอีก...จะได้ไม่มีคนมากวน
“ไปไหนมา” น้ำเสียงเนือยๆถามขึ้นขณะที่รมิดากำลังจะเดินหนีเข้าบ้าน วันนี้เธอสังเกตเห็นความผิดปกติจากร่างสูง เขาดูเศร้าต่างจากทุกวัน
“ไปหาแม่มาค่ะ”
“...” ทีปกรกระตุกยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยใจ เขารู้ว่ารมิดาไปกับใครมา แต่มันไม่ใช่เวลาที่ต้องมาโกรธเพราะมีเรื่องหนักใจกว่า “มานี่สิ”
“คะ? ”
“อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อย”
“…” รมิดาเม้มปากเข้าหากันค่อยๆย่อตัวลงนั่งข้างๆ วันนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงรายล้อมไปด้วยหมู่ดาว ทั้งสองนั่งอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ รมิดาสังเกตเห็นความเศร้าจากดวงตาของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่กล้าถาม
“เธอไปกับมันมาใช่ไห
