70 ตลอดไป
“แพม!”
“เสียใจขนาดนั้นเลยหรอ” ทิชากรซึ่งนั่งอยู่บนวีลแชร์ถามขึ้น เธอเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแม้กระทั่งตอนที่เตวิชญ์หลั่งน้ำตาให้รมิดา
“ไม่เป็นฉันเธอไม่รู้หรอก!” ชายหนุ่มทำท่าจะเดินหนีเพราะเบื่อขี้หน้าทิชากร แต่หญิงสาวปั่นวีลแชร์มาดักหน้า “เธอต้องการอะไรจากฉัน!”
“ฉันแค่อยากอธิบายเรื่องราวในอดีตให้คุณฟัง”
“แต่ฉันไม่อยากฟัง!”
“ฉันรู้ว่าคุณโกรธที่ฉันเคยทำร้ายรมิดา ตะ..แต่ตอนนี้ฉันสำนึกผิดแล้วนะ ก่อนหน้านี้ฉันยังเด็กฉัน...”
“เธออ้างว่าตัวเองเป็นเด็กแล้วจะทำร้ายใครยังไงก็ได้หรอ” ดวงตาคมของเตวิชญ์มองเหยียด ในใจนึกสมน้ำหน้า ทำคนอื่นไว้เยอะสุดท้ายก็ต้องตกอยู่สภาพนี้ “ที่เธอกลายเป็นคนพิการไม่ใช่เพราะเวรกรรมหรอกหรอ แต่ถ้าเธออยากจะอ่อยฉันเหมือนเมื่อก่อนล่ะก็...ฉันไม่มีวันชายตามองเธอหรอกยัยงูพิษ!”
“เดี๋ยวก่อน! อย่าพึ่งไป...ฟะ..ฟังฉันก่อน!!”
ทิชากรพยายามปั่นวีลแชร์ตามร่างสูงไปแต่ล้อดันไป
