ตอนที่ 18
ที่แกถามน่ะ ตกลง
“แกเป็นอะไรเนี่ย” อีกฝ่ายไม่ยอมพูดยอมจา เมื่อถึงคอนโดก็คว้าถุงข้าวของที่ซื้อแล้วเดินปึงปังกลับเข้ามาที่ห้องโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ
“ไม่รู้”
“เอ้า ไม่รู้แล้วมาลงอะไรกับฉัน” ลูกพีชยิ่งงุนงงกว่าเดิม
“เปล่านี่”
“ก็เห็น ๆ อยู่ แกทั้งโมโหทั้งหงุดหงิดเนี่ย ทำไมเมนส์จะมาหรือไง” หญิงสาวพยายามเอ่ยติดตลกเพื่อให้บรรยากาศตึงเครียดลดน้อยลง
“ตลกละ” ต้นหนาวโมโหเกินกว่าจะจัดการความรู้สึกของตน เขาพยายามปรับอารมณ์ให้เย็นลง แต่ก็ยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม แน่นอนว่าตัวต้นเรื่องก็คงไม่พ้นเจ้าเพื่อนตัวแสบที่กำลังยืนรับโทรศัพท์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ที่บนโซฟานั่นแหละ
“ค่ะ ถึงคอนโดแล้วค่ะ”
“คิดถึงเหมือนกันค่า”
“สบายดีค่ะ ช่วงนี้พีชไม่ค่อยว่างเลย ไว้ครั้งหน้าพีชแวะไปหาที่บ้านก็ได้”
“ได้ค่ะ โอเคค่ะ ไว้คุยกันใหม่นะคะ”
ปัง!
“เสียงดังว่ะหนาว” หญิงสาวหันไปมองเห็นว่าเพื่อนกระแทกขวดน้ำเย็นล
