มาถึงที่บ้าน มันเหมือนเป็นการบังคับว่าต้องกลับมากกว่า ฉันเลือกอะไรไม่ได้เลย จะให้ใจ๋กับพี่เสือช่วยคุยก็ไม่ได้เพราะถูกสั่งห้าม มีแค่ฉันกับไทเกอร์เท่านั้นที่ต้องเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่
พอมาถึงแม่บ้านก็รีบมาช่วยยกกระเป๋าให้แล้วบอกว่าตอนนี้ทุกคนรออยู่ที่ห้องรับแขก
“ฉันอยู่ข้าง ๆ เธอตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะจ๋าย เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” ไทเกอร์เอื้อมมือมาจะจับแต่ฉันขยับตัวออกห่างแล้วถาม “คนเห็นแก่ตัวอย่างนายมีสิทธิ์พูดแบบนี้ด้วยหรือไง”
“ฉันไม่เชื่อที่เธอพูดว่าไม่รู้สึกแล้ว”
“ใช่ ฉันไม่ได้เลิกรู้สึกแต่เจ็บจนไม่ต้องการนายแล้วต่างหาก” พูดแล้วฉันก็เบือนหน้าหนีก่อนจะเดินนำร่างหนาไปทางห้องรับแขก
หัวใจดวงน้อยเต้นรัว ๆ ยิ่งใกล้ถึงห้องรับแขกเท่าไร อัตราการเต้นของหัวใจก็ยิ่งทวีคูณถี่รัวหลายเท่าตัว จนกระทั่งมายืนที่ด้านหน้า สายตาทุกคู่จ้องมองมาทางฉันกับไทเกอร์ที่ยืนข้างกัน หัวใจที่เคยเต้นรัวมันกลับหยุ
