กอหญ้าส่งเสียงอุทานเบา ๆ พลางรีบตวัดวงแขนเรียวคล้องคอเขาไว้ ตาคู่สวยช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาของสามีด้วยแววตาพราวระยับ
“ฝันเดินเองได้ค่ะ” เธอประท้วงเสียงหวาน ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับฟ้องว่าเต็มใจอย่างยิ่ง
“พี่ไม่ยอมให้เท้าของฝันต้องเปื้อนฝุ่นหรอกครับ คืนนี้พี่จะเป็นคนปรนนิบัติราชินีของพี่เอง”
เจ้าของใบหน้าคมคายกระตุกยิ้มละมุนตา นัยน์ตาของเขาจับจ้องเพียงใบหน้าสวยหวานของภรรยาขณะก้าวยาว ๆ พาเธอกลับเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเทียนอโรม่ากลิ่นไม้จันทน์และวานิลลา
ดีเซลค่อย ๆ วางร่างบางลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อดีอย่างทะนุถนอมราวกับเธอคืออัญมณีชิ้นเอกที่เปราะบางที่สุดในโลก
แผ่นหลังเนียนสัมผัสกับความนุ่มของที่นอนกว้าง เรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยแผ่กระจายตัดกับหมอนสีขาวสะอาดตา ภาพความงดงามตรงหน้าทำเอาพยัคฆ์ร้ายแห่งวงการกาสิโนถึงกับลมหายใจสะดุด ฉายแววหลงใหลและเทิดทูนอย่าง
