บทที่ 2 หญิงสาวที่โลกไม่จำ

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ พร้อมกับการจากไปของร่างสูงสง่าที่ทิ้งรอยแผลทางวาจาไว้จนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบ กอหญ้ายังคงนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ นัยน์ตาคู่สวยที่เคยแฝงไปด้วยความอ่อนล้าของคนวัยยี่สิบเจ็ด บัดนี้กลับฉายแววพินิจพิเคราะห์และนิ่งสงบผิดกับวิสัยเดิมของเจ้าของร่าง ยกมือข้างที่ไม่ได้ถูกพันแผลขึ้นลูบไล้ไปตามดวงหน้า นวลแก้มเนียนละเอียดและโครงหน้าที่สวยหมดจดราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนี้ไม่ใช่ของเธออย่างแน่นอน หญิงสาวขยับตัวลงจากเตียงช้า ๆ แม้จะรู้สึกวิงเวียนศีรษะอยู่บ้าง แต่ความต้องการตรวจสอบความจริงมีมากกว่า พยุงร่างกายที่ดูจะสูงเพรียวกว่าร่างเดิมของตนไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ภาพที่สะท้อนออกมาคือหญิงสาวผู้งดงามล่มเมือง ทอฝันในวัยยี่สิบห้าปีมีความสูงถึง 175 เซนติเมตร ร่างกายอ้อนแอ้นอิ่มเอมไปทุกสัดส่วน ผิวพรรณขาวจัดราวกับน้ำนมที่ได้รับการบำรุงมาอย่างดีตั้งแต่เกิด ตาคู่นี้กลมโตสวยโดดเด่นมาก ทว่าก่อนหน้านี้คงมักจะเต็มไปด้วยแววตาริษยาและหยาดน้ำตาแห่งการเรียกร้อง “ทอฝัน...” เธอผู้ที่มาอยู่ในร่างนี้พึมพำชื่อนั้น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาใสกระจ่างราวกับระฆังแก้ว แต่กลับมีความสุขุมลุ่มลึกที่ถูกแต่งแต้มลงไปใหม่ “ผู้หญิงที่โง่เขลาในความรักจนยอมทำลายชีวิตตัวเอง เพื่อผู้ชายที่ไม่ได้รักเลยงั้นเหรอ?” กระตุกรอยยิ้มหยันที่มุมปาก มองลึกเข้าไปในเงาสะท้อนของตัวเอง แววตาแห่งความทะเยอทะยานและสติปัญญาของกอหญ้าสว่างวาบขึ้น “ในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้ว จะไม่ยอมให้ใครมาตราหน้าว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงขยะราคาแพงอีกต่อไป” ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูขัดจังหวะห้วงความคิด ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเข้ามาด้วยความรีบร้อน ปรากฏร่างของชายและหญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวภูมิฐาน ดูจากเครื่องประดับที่สวมใส่ก็รู้ทันทีว่านี่คือ อาทิตย์และ คุณหญิงพิม มหาเศรษฐีเจ้าของอุตสาหกรรมอัญมณีรายใหญ่ของประเทศ พ่อและแม่ของทอฝัน “ฝัน ลูกแม่!” คุณหญิงพิมถลันเข้ามาสวมกอดร่างบางด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบัดนี้เลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำตา “ทำไมทำแบบนี้ลูก ถ้าลูกเป็นอะไรไป พ่อกับแม่จะอยู่ยังไง” กอหญ้าชะงักไปให้กับถ้อยคำนั้น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เธอไม่เคยได้รับในชาติก่อนทำให้หัวใจที่เคยด้านชาสั่นไหว ค่อย ๆ ยกมือขึ้นโอบกอดผู้เป็นแม่ทอฝันกลับเบา ๆ ความอ่อนโยนโอบล้อมรอบตัวโดยไม่รู้ตัว “หนูขอโทษค่ะคุณแม่ ที่ทำให้ต้องเป็นห่วง” น้ำเสียงที่นิ่งเรียบและประโยคที่ดูมีเหตุมีผลทำให้คุณหญิงพิมผละออกมองหน้าลูกสาวด้วยความหลงลืมความโศกเศร้าไปชั่วขณะ ใบหน้าเคลือบไปด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติหากทอฝันฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่ลูกสาวจะทำคือการหวีดร้องหาดีเซลและโทษทุกคนที่ทำไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ “ฝัน... ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?” อาทิตย์ถามด้วยน้ำเสียงแฝงความห่วงใย แววตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ดูอ่อนแสงลงเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกสาวเพียงคนเดียว “ดีเซลบอกพ่อว่าลูกฟื้นแล้ว แต่เขามีธุระด่วนต้องไปต่างประเทศ...” “ทราบแล้วค่ะคุณพ่อ” กอหญ้าตอบกลับพลางระบายรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูงามสง่าจนผู้เป็นพ่อถึงกับชะงัก “เขาไปทำงานน่ะดีแล้วค่ะ หนูเองก็อยากมีเวลาอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ เหมือนกัน” อาทิตย์ขมวดคิ้ว มองลูกสาวอย่างสำรวจ “ปกติลูกจะกรีดร้องไม่ยอมให้เขาไปไม่ใช่เหรอ? คราวก่อนลูกแทบจะเผาบ้านเพียงเพราะดีเซลไม่มารับไปกินข้าว” กอหญ้าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกฉงนใจอย่างประหลาด “คนเราเวลาเฉียดความตาย มุมมองชีวิตก็เปลี่ยนไปนะคะคุณพ่อ หนูเพิ่งรู้ว่าเลือดที่ไหลออกมามันเจ็บแค่ไหน และความรักที่ต้องแลกมาด้วยลมหายใจ มันช่างไร้ค่าสิ้นดี” คำพูดที่ดูเป็นผู้ใหญ่และแววตาที่สงบนิ่งทำให้อาทิตย์และคุณหญิงพิมหันไปมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อหู “แล้ว... ลูกอยากได้อะไรไหม? อยากให้แม่จัดการผู้จัดการที่ชื่อเบลล่าคนนั้นไหม ที่บังอาจตามดีเซลไปต่างประเทศด้วย” คุณหญิงพิมถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง หวังจะเอาใจลูกสาว กอหญ้าส่ายหน้าช้า ๆ ดวงตาฉายแววเย็นชาชั่วครู่เมื่อนึกถึงชื่อผู้เป็นแม่เอ่ยถึง “ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ ของที่เขายังไม่ได้แย่งไป ก็ปล่อยให้เขาพยายามต่อไปเถอะค่ะ ส่วนหนูมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นอยากจะขอคุณพ่อ” “ว่ามาเลยลูก ไม่ว่าอะไรพ่อก็ให้ได้” อาทิตย์รีบรับคำ กอหญ้าขยับตัวนั่งหลังตรง ท่าทางที่ดูเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยบุคลิกของผู้นำทำให้ห้องพักฟื้นดูขลังขึ้นมาทันตา “หนูอยากเข้าไปทำงานที่บริษัทอัญมณีของเราค่ะ หนูอยากเรียนรู้งานออกแบบและการบริหารอย่างจริงจัง” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันครู่ใหญ่ อาทิตย์อ้าปากค้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง “ลูกว่ายังไงนะ? ฝันเนี่ยนะจะทำงาน ปกติลูกบอกว่างานพวกนี้มันน่าเบื่อ ขลุกอยู่กับก้อนหินพวกนั้นทำให้เสียเวลาช้อปปิ้งไม่ใช่เหรอ?” วาจาของผู้มีอายุทำให้เธอยกยิ้มมุมปาก แววตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย “นั่นเป็นทอฝันคนเก่าค่ะคุณพ่อ ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าการมีเงินเป็นของตัวเองและการมีอำนาจในมือ มันหอมหวานกว่าการวิ่งตามผู้ชายที่เขาเห็นเราเป็นเพียงภาระตั้งเยอะ” น้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและมั่นใจนั้นทำให้อาทิตย์รู้สึกทึ่งอย่างมาก มองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาของลูกสาว เงาของนักล่าที่พร้อมจะสยบทุกอย่างไว้ใต้เท้า “ได้! ถ้าลูกตั้งใจจริง พ่อจะจัดตำแหน่งดีไซเนอร์ฝึกหัดให้ลูกก่อน” “ไม่ต้องฝึกหัดหรอกค่ะคุณพ่อ” กอหญ้าแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง “ส่งโปรเจกต์ที่กำลังมีปัญหาหรือคอลเลกชันที่ยังตีโจทย์ไม่แตกมาให้หนู แล้วหนูจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าทอฝันคนนี้มีดีกว่าที่ทุกคนคิด” คุณหญิงพิมมองลูกสาวด้วยความตื้นตัน แม้จะยังไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วนี้ แต่ก็รู้สึกได้ว่าลูกสาวของเธอไม่ได้เพียงแค่ฟื้นจากความตาย แต่ได้ ‘เกิดใหม่’ อย่างที่ตนเองและผู้เป็นสามีอยากจะให้ทอฝันเป็นแบบนี้จริง ๆ หลังจากที่พ่อและแม่กลับไปแล้ว ห้องพักฟื้นก็กลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง กอหญ้าเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบกระดาษจดบันทึกและปากกาที่พยาบาลทิ้งไว้มาถือ มือเรียวบางที่เคยหยิบจับเพียงกระเป๋าแบรนด์เนมและแก้วไวน์ จรดปลายปากกาลงบนกระดาษช้า ๆ ด้วยลายเส้นที่เป็นเอกลักษณ์ ความชำนาญที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณดีไซเนอร์ระดับโลกเริ่มสำแดงเดช เพียงไม่กี่นาที ร่างของสร้อยคอพลอยประดับเพชรที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก ‘หยดน้ำตาที่กลายเป็นเพชร’ ก็ปรากฏสู่สายตา “สวยงามแต่เข้มแข็ง” ความมุ่งมั่นในสายตามองผลงานแรกในร่างใหม่ด้วยความพึงพอใจ เวลาเดียวกันนั้นเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ราคาแพงก็ดังขึ้น หยิบมันขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นข้อความจากสามีผู้เย็นชาของร่างนี้ ‘ผมถึงต่างประเทศแล้ว หวังว่าคุณจะเลิกบ้าและไม่สร้างเรื่องให้พ่อแม่คุณต้องโทรมากวนใจผมอีก’ ได้อ่านข้อความนั้นสีหน้าเรียบเฉยก็ปรากฏ ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรืออยากจะรัวข้อความกลับไปต่อว่าอย่างที่ทอฝันคนเดิมเคยทำ นิ้วเรียวสวยพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ‘รับทราบค่ะ ขอให้ทุกอย่างราบรื่น’ เพียงเท่านั้นก็กดปิดหน้าจอและวางมันลงอย่างไม่ไยดี “ดีเซล คุณคิดว่าคุณรู้จักทอฝันดีพอแล้วงั้นเหรอ?” มองออกไปนอกหน้าต่างโรงพยาบาล เห็นแสงไฟของเมืองหลวงยามค่ำคืน รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้ายลึกลับผุดขึ้นบนใบหน้า “เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะคุณสามี เพราะเกมนี้ฉันไม่ใช่ผู้เล่นที่เป็นรองคุณอีกต่อไป” ดวงตาคู่สวยฉายความมาดมั่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิด แม้เส้นทางต่อจากนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เพราะทั้งเบลล่าที่จ้องจะเสียบแทนตำแหน่งเมีย ทั้งดีเซลที่แสนจะเย็นชา และพนักงานในบริษัทที่คงจะตราหน้าว่าเธอเป็นเพียงลูกสาวท่านประธานที่เข้ามานั่งชูคอไปวัน ๆ แต่สำหรับกอหญ้าคำดูถูกคือเชื้อเพลิงชั้นดี และจะใช้มันเผาผลาญความเชื่อเดิม ๆ ของทุกคนให้มอดไหม้ไปพร้อมกับชื่อเสียงเน่าเฟะของทอฝันคนเก่า! เธอล้มตัวลงนอน หลับตาลงด้วยความมุ่งมั่น พลังงานในร่างใหม่นี้ช่างเอ่อล้น และพรุ่งนี้โลกจะต้องจดจำชื่อของ ‘ทอฝัน’ ในรูปแบบที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน