บทที่ 29 อยากไปก็(จ่าย)มา(ต้น)

1285 Words

โอ๊ยขายขี้หน้าอีกแล้ว! ร่างบางทึ้งผมตัวเองราวกับคนเสียสติ หลังจากช็อกกับความจริงที่ได้รู้ เธอก็กุลีกุจอออกมาจากห้องนอนของเขาทันที แต่ไม่ใช่ไร้สติถึงขนาดตัวเปลือยเปล่านะ ไส้ในยังเป็นของตัวเอง ส่วนเปลือกนอกขโมยชุดวอร์มออกกำลังกายของเขามาแทน เพราะชุดเดรสสุดแสนน่ารักไม่รู้หายไปไหนแล้ว และเธอก็ไม่มีอารมณ์จะไปตามหามันด้วย “จะบ้าตาย!” ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มบ่นพึมพำไปตลอดทาง ระหว่างนั้นหน้าโรงฝึกโซนศิลปะป้องกันตัวของเลนินก็มีเสียงดังโวยวายของใครบางคน และเหตุการณ์ตรงหน้าก็ช่างชุลมุนวุ่นวาย จนเธออดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เลนินอยู่ที่ไหน!” หญิงสาวคนหนึ่งแผดเสียงแหลมสูง ใบหน้าสะสวยแลดูเกรี้ยวกราดทำเอาทุกคนขยาด เปอร์เซียที่กำลังเดินเข้ามาดูถึงกับชะงัก ก่อนจะแหวกกลุ่มคนเพื่อจ้องมองผู้หญิงที่มาโวยวาย “โอ๊ะ นี่มันผู้หญิงคนนั้นนี่” เธอถือคติที่ว่าเรื่องของคนอื่นคืองานของเขา เปอร

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD