48
ห้องพักฟื้นผู้ป่วย
ตอนนี้เด็กน้อยถูกย้ายมาที่ห้องพักฟื้นแล้วทุกคนอยู่กันครบ เป็นห่วงเด็กน้อยของผม ทุกคนรอให้เด็กน้อยฟื้น ผมนั่งกุมมือเด็กน้อยไม่ห่างมาหลายชั่วโมงแล้วเหมือนกัน แต่ไม่มีวี่แววว่าเด็กน้อยจะฟื้นเลย ผมเสียลูกไปคนหนึ่งแล้วผมกลัวว่าจะเสียพายไปอีก ถึงหมอจะบอกว่าพายปลอยภัยแล้วก็เถอะ
พรึบ!
"ลูก! โอ๊ย!!!"อยู่ๆเด็กน้อยก็ดีดตัวขึ้นนั่งตะโกนหาลูกเสียงดัง แล้วยกมือกุมท้องตัวเองหน้าตาเจ็บปวดสุดๆ
"พาย เป็นยังไงบ้าง"ผมลุกขึ้นประคอง ถามอย่างเป็นห่วง
"ลูก ลูกยังอยู่กับพายใช่มั้ย"เด็กน้อยถามผมเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร
"...."
"...." ทุกคนในห้องเงียบ ไม่มีใครกล้าตอบ
"ฮึ ฮือออออ"แล้วเด็กน้อยก็ปล่อยโฮ คงรู้คำตอบแล้ว
"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร"ผมกอดปลอบร่างบางที่ร้องไห้ตัวโยน ผมก็เสียใจไม่ต่างจากเธอหรอก ผมกลั้นน้ำตาไม่ไห้ไหล ไม่อยากให้พายเห็นว่าผมอ่อนแอในเวลาที่เธออ่อนแอต
