@ หนึ่งปีผ่านไป
เสียงเรียกมารดาดังขึ้นเพียงประโยคสั้น ๆ พร้อมกับใบหน้ายิ้มแป้นของสามแฝดที่เสมือนยิ้มเอาใจ จนคุณแม่ยังสาวต้องละความสนใจจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า กลับไปให้ความสนใจกับสามแสบแทน
“แม่ แม่ แม่”
“สามแสบ เรียกแม่เหรอคะ”
“ทำไม? ไม่เรียกป๊าบ้างล่ะลูก” เตชินท์ที่นั่งอยู่ใกล้สามแสบ เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียดปนครุ่นคิด
“เดี๋ยวลูกก็เรียกค่ะ” เกวลินตอบกลับเสียงหวาน ทุกอย่างล้วนเกิดจากพัฒนาการของเด็กทั้งสิ้น โดยที่พ่อแม่อย่างเราไม่สามารถไปบังคับลูกได้
“ตฤณ ตุลย์ ตะวัน ถ้าเรียกป๊า ป๊าจะมีน้องเพิ่มให้” เตชินท์พริบตาปริบ ๆ ส่งเสียงอ้อนวอนขอร้องลูกน้อยทั้งสามอย่างมีหวัง
แต่!
“ม่าย” หนูน้อยตฤณพี่ชายคนโตเสมือนรู้ความ ตอบกลับบิดาเสียงใส ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มจนเห็นเหงือกสีชมพู
“เข้าใจนะคะ สามคนก็เพียงพอแล้ว” เกวลินรีบตอบย้ำคำตอบของลูกชายทันที เพราะหากไม่ได้คำปฏิเสธของลูกชาย มี
