เวลาผ่านไปนานเกือบสามชั่วโมง จันทร์เจ้าขาจึงเปิดประตูออกมา และนั่นก็ทำให้หล่อนรู้ว่าผู้ชายคนนั้นได้เดินจากหล่อนไปแล้วจริงๆ เขาจากไปตามความประสงค์ของหล่อน แต่ทำไมนะ ทำไมหัวใจถึงได้เจ็บปวดแบบนี้ น้ำตาก็ยังไหลทะลักออกมาอีก
‘ทำไมไม่จำสักทีนะ หัดจำเสียบ้างสิว่าเขาไม่ได้รัก ไทเลอร์ไม่ได้รักเธอ เขามาเพื่อแก้แค้นที่หล่อนทอดทิ้งเขามาโดยไม่ยอมเอ่ยคำลา และเมื่อสมใจแล้วก็เดินจากไป’
แม้จะบอกตัวเองเช่นนั้น แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้อยู่ดี มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง และเดินตามหามารดาของตัวเองไปทั่วทั้งบ้าน ในห้องที่พ่อนอนหลับพักฟื้นอยู่ก็ไม่มี งั้นก็คงอยู่ในห้องครัวนั่นแหละ หญิงสาวก้าวเท้าตรงไปหา และก็พบว่าท่านอยู่ที่นี่จริงๆ
“แม่...”
จันทราที่กำลังนั่งปลอกยอดฟักทองอยู่หันมายิ้มให้กับหล่อน ไม่เหลือร่องรอยความเศร้าเสียใจอะไรให้หล่อนเห็นอีกเลย คนมองอย่างหล่อนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็คิดไปว่าท่า
