ห้องน้ำ
น้ำรินล้างหน้าเพื่อให้ส่างเมา พลางจ้องมองดูตัวเองในกระจกและพบว่าตอนนี้สภาพตนไม่ต่างจากยัยเรื้อนขี้เมาคนหนึ่ง
น้ำรินพิงกำแพงหลังล้างหน้าเสร็จ สูดลมหายใจเข้าปอดพยายามข่มความมึนเมานั้น เธอรู้ดีว่ายังไม่ถึงขั้นไร้สติ แต่ก็ตาพร่ามัวพอจะทำอะไร นอกลู่นอกทาง ได้
ขณะที่เธอเดินกลับตามทางเดินแคบ ๆ มืด ๆ ของผับ จู่ ๆ มือหยาบแข็งแกร่งข้างหนึ่งก็พุ่งมาจากมุมมืด คว้าข้อมือเธอแน่นกระชากเข้ามุมก่อนจะกดร่างเธอเข้ากับกำแพงโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว
“เดี๋ยว! อุปส์!” น้ำรินอุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนจะถูกกลบด้วยริมฝีปากที่รุกล้ำแบบคิดไม่ถึง ริมฝีปากอีกฝ่ายร้อนจัด แรงบดขยี้นั้นไม่มีความอ่อนโยน เหมือนถาโถมความโกรธที่มีมาลงที่เธอมากกว่า
“อะ...อื้อ” น้ำรินหายใจไม่ทัน ความมืดรอบตัวทำให้เธอมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลมจากความเร่าร้อน มือข้างหนึ่งของเขากดท้ายทอยเธอไว้ อีกข้างโอบรัดเอวให้แนบชิดก
