[PUSH TALK]
“มาทำไมคะ” ผู้หญิงเบื้องหน้าของผมเอ่ยถาม เธอคือเจ้าของบ้านที่ผมยืนอยู่ในตอนนี้
“ทำไมไม่บอกผม” น้ำเสียงที่ผมส่งไปคือฉุนเฉียว ไม่พอใจ
ใช่ ผมโมโห ผมโกรธ
แต่ก็ไม่กล้าที่จะลงกับเธอมากนัก
“ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น ฉันทำผิดสัญญาเอง” เธอไม่ได้ยิ้ม และไม่ได้แสดงออกมาว่ากลัวผมสักนิด
เธอน่ะเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ชอบทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ชอบหลับหูหลับตาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
แต่บทจะร้าย ก็ร้ายใช่เล่น
“ที่พูดมานี่คือคิดแล้วใช่มั้ย”
“ฉันคิดก่อนพูดเสมอค่ะ”
“ผมไม่มีเวลามาทะเลาะกับคุณนักนะ”
“คุณไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลยต่างหาก”
“ผมต้องการลูก” ผมบอกถึงความต้องการของการที่ผมมาที่นี่ มาแสดงตัวตรงหน้าเธอ
“ลูกใคร?”
“อย่าเล่นสงครามประสาทกับผม คุณก็รู้ว่าผมเป็นใคร”
“ฉันจำขึ้นใจว่าคุณคือใคร และที่นี่ไม่มีลูกของคุณค่ะ หมดธุระแล้วเชิญคุณกลับไป”
“ไม่ใช่คุณนะที่จะเดือดร้อน คุณก็รู้ว่าผมรู้จุดอ
