บทที่ 5 อมทุกข์

“เดี๋ยวผมจะปรับแก้ตามที่คุณวินเซนต์แนะนำมาอีกทีนะครับ คุณริชาร์ด” ภาคิณกล่าว ขณะเดินออกจากห้องประชุม “ได้ครับ ถ้าเป็นอย่างที่พ่อผมแนะนำ เราน่าจะได้ผลิตภัณฑ์ที่คุ้มค่ากว่าเดิม” ริชาร์ดส่งแฟ้มให้วิลเลียมถือไว้ “นั่นน่ะสิครับ สมแล้วที่เป็นคุณวินเซนต์ ท่านเชี่ยวชาญในเรื่องยาจริง ๆ ” ภาคิณชมบิดาของชายหนุ่มไม่ขาดปาก “เดี๋ยวเชิญคุณริชาร์ดทานอาหารเย็นกันนะครับ เมย์น่าจะรอที่รถข้างล่างแล้วครับ” “ได้ครับ” ริชาร์ดรับคำ ทั้ง 2 คนพูดคุยเรื่องต่าง ๆ จนมาถึงที่หน้าบริษัท โดยมีเมษายืนรออยู่อย่างเรียบร้อย “ทุกอย่างเรียบร้อยค่ะ บอส เชิญขึ้นรถได้เลยค่ะ” เมษาฝืนยิ้ม ทำทุกอย่างให้ปกติ “เชิญคุณภาคิณก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมขอนั่งรถแยกไปต่างหากดีกว่า เผื่อจะโทรหาคุณพ่ออีกหน่อยน่ะครับ” ริชาร์ดปฏิเสธอย่างสุภาพ “เดี๋ยวเจอกันที่ร้านอาหารได้เลยครับ” “ได้ครับ” ภาคิณตอบรับอย่างงง ๆ ก่อนจะขึ้นรถไปกับเมษา วิลเลียมเหลือบตามองเจ้านายอย่างแปลกใจ และไม่ทันได้ถาม ริชาร์ดก็สั่งงานทันที “วิลล์ ไปสืบว่า ระหว่างที่ฉันคุยงาน เกิดอะไรขึ้นกับเมย์” ริชาร์ดสั่งเสียงเข้ม เขาผู้ซึ่งสังเกตเมษาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาชอบรอยยิ้มสดใสที่เหมือนดวงตะวันของเมษามาก แต่เมื่อครู่ที่เจอกัน มองผิวเผิน รอยยิ้มของเมษายังคงเหมือนเดิม แต่ความสดใสมันได้หายไป รวมถึงใบหน้าที่ซีดเซียว และดวงตาที่หม่นแสงลง เขาถึงมั่นใจมากว่า เมื่อครู่ ต้องเกิดอะไรบางอย่างขึ้นแน่นอน และลางสังหรณ์ของเขา ทำให้เขาสั่งงานคนสนิทเพิ่มเติม “ส่งคนไปสะกดรอยตามแฟนเมย์ด้วย” ################### “บอสคะ พรุ่งนี้ เมย์ขอลา 1 วันได้ไหมคะ” เมษาถามภาคิณ ขณะที่อยู่ในรถระหว่างการเดินทาง “ได้สิ พรุ่งนี้ วันศุกร์ ไม่น่ามีอะไรมาก คุณริชาร์ดก็คงพักก่อน” ภาคิณตอบรับ พลางมองหน้าเมษา และไม่ถามอะไรต่อ เขาคิดว่า มีอะไรบางอย่าง แต่นั่นคือเรื่องส่วนตัวของเลขาสาว หากเธอไม่เล่า เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปซักไซ้ เมษาเลือกร้านอาหารไทยโบราณต้อนรับลูกค้าหนุ่มต่างชาติ เพื่อแสดงถึงวัฒนธรรมไทย ซึ่งบรรยากาศในการรับประทานอาหารมื้อเย็นนั้น เป็นไปอย่างราบรื่น อาหารไทยถูกปากหนุ่มผู้ดีเป็นอย่างมาก “อาหารอร่อยมากเลยนะครับ” ริชาร์ดเอ่ยชม รสชาติเปรี้ยวหวานของอาหารไทยยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากอาหารมากขึ้นไปอีก เขาสามารถกินได้ไม่รู้เบื่อ “ยังมีอาหารไทยอีกหลายอย่างที่อร่อยนะครับ คุณริชาร์ด” ภาคิณตอบรับ “เดี๋ยวให้เมย์เตรียมร้านอาหารอร่อย ๆ ไว้ให้อีกหลาย ๆ ร้านเลยนะครับ” “ดีเลยครับ น้ำหนักผมต้องขึ้นแน่ ๆ เลย” สิ้นเสียงชายหนุ่ม คนอื่น ๆ บนโต๊ะต่างหัวเราะออกมา ผิดกับเลขาสาวที่แค่ยิ้มเจื่อน ๆ “แต่น่าเสียดายนะครับ ที่คุณริชาร์ดอยู่แค่ไม่กี่วันก็จะกลับซะแล้ว” ภาคิณเอ่ย เพราะตามกำหนดการ หลังจากที่ลงนามสัญญาเรียบร้อย ชายหนุ่มก็จะขึ้นเครื่องกลับทันที “มาเมืองไทยทั้งที น่าจะอยู่เที่ยวก่อนนะครับ” “ก็น่าสนใจอยู่นะครับ” ริชาร์ดทวนคำ ขณะที่หมุนแก้วในมือเล่น “ผมก็กำลังลังเลอยู่ว่า จะอยู่ต่อดีไหม” “คุณริชาร์ดสนใจจะไปเที่ยวไหนในเมืองไทยเพิ่มไหมครับ” ภาคิณถามอย่างกระตือรือร้น เพราะการที่ชายหนุ่มยังอยู่ในเมืองไทย ย่อมส่งผลดีต่อบริษัทเขา เพียงแค่ข่าวลือการร่วมมือกับบริษัท ไคล์ ก็ส่งผลให้หุ้นของบริษัทก้าวกระโดดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วถ้าปรากฏว่าเป็นจริง รวมถึงการที่ ริชาร์ด เจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ ยังคงอยู่ในเมืองไทย ก็ล้วนแต่ยิ่งส่งผลดีกับบริษัทของเขา “คราวก่อน คุณเมย์แนะนำทริปทะเลทางใต้น่ะครับ” ร่างสูงเอ่ยถึงอีกคนที่กำลังนั่งเงียบ ๆ เพื่อเรียกความสนใจให้กลับมาอยู่ปัจจุบัน ไม่ใช่นั่งอมทุกข์อยู่อย่างนั้น “เรื่องทริปเที่ยว เมย์ เขาเก่งครับ” ภาคิณรีบรับลูกทันที “ยังไง เมย์ช่วยดูทริปให้คุณริชาร์ดหน่อยนะ” “ได้ค่ะ บอส” เมษายิ้มอ่อน ๆ รับคำ และเมื่อทุกคนรับประทานของหวานกันเสร็จเรียบร้อย เสียงโทรศัพท์ของภาคิณก็ดังขึ้น เมื่อเขาเห็นชื่อที่ปรากฏก็กดรับสายทันที เพราะทราบดีว่า อย่างไรก็เกี่ยวข้องกับเรื่องงานอย่างแน่นอน “ว่าไง กฤษ” ชื่อที่เจ้านายทัก ทำให้หญิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำตัวปกติ แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของริชาร์ดที่จับจ้องอยู่ตลอดเวลา “โอเค ได้ ฉันจะรีบกลับไป” ภาคิณตัดสายและเก็บโทรศัพท์ ก่อนจะเอ่ยบอกทุกคนกลางโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม “คุณกฤษณะ โทรมารายงานว่า สารกระตุ้นตัวใหม่ที่เราทดลองใช้ ได้ผลเบื้องต้นเป็นอย่างดีครับ ซึ่งส่งผลให้ตัวยาที่เราตกลงกันมีโอกาสสำเร็จแทบจะ 100% ครับ คุณริชาร์ด” “เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากครับ คุณภาคิณ” ชายหนุ่มยิ้มรับ “ถ้าอย่างไร ผมขอตัวกลับบริษัท เพื่อไปติดตามผลอีกทีก่อนนะครับ” ภาคิณหันมาบอก “ส่วนวันงานที่นัดลงนามข้อตกลงเป็นวันจันทร์นี้ คุณริชาร์ดยืนยันตามเดิมนะครับ” “อืม ได้ครับ” ชายหนุ่มตอบรับ จากนั้น ทุกคนจึงลุกออกจากโต๊ะรับประทานอาหาร ก่อนจะแยกย้ายกันที่หน้าร้านอาหาร โดยภาคิณหันมามอบหมายงานให้เมษารับรองลูกค้าต่อ ในขณะที่วิลเลียมเข้ามากระซิบข้อมูลที่เจ้านายเขาสั่งไว้เมื่อตอนเย็น หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นกับเมษาทั้งหมดแล้ว เขาก็ครุ่นคิดบางอย่าง เขาไม่อยากเห็นเจ้าของรอยยิ้มสดใสนิ่งเงียบและอมทุกข์แบบนี้เลย “คุณริชาร์ดอยากไปไหนต่อไหมคะ หรือว่า อยากกลับโรงแรมไปพักผ่อน” “ผมยังไม่อยากกลับเลยครับ อยากไปนั่งดื่มต่ออีกหน่อย คุณเมย์พอจะมีร้านแนะนำไหมครับ” ชายหนุ่มถาม พร้อมรีบบอก “แต่คุณเมย์แค่บอกก็พอครับ มันเย็นแล้ว ผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวจะอันตราย” “ไม่เป็นไรค่ะ” เมษาตอบเสียงแผ่ว “ฉันไปด้วยดีกว่า” เพราะฉันเอง ก็ยังไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวเหมือนกัน...