ตอนที่ 5 เรื่องฝึกงาน

จังหวะที่มาร์ตินเดินไปสั่งข้าวและซื้อน้ำมาให้สองสาวนั้น ก็เจอกับลูกตาลที่มากินข้าวพอดี จึงยืนทักทายกันตามปกติ แต่ลูกตาลที่อยากสนิทสนมกับมาร์ตินให้คนอื่น ๆ เห็น ก็เอามือไปแตะแขนชายหนุ่มอย่างมีจริต โดยที่มาร์ตินก็ไม่คิดอะไรมาก เพราะนึกว่าเป็นการหยอกล้อและเขาก็เห็นเธอเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น และเขาก็อยากทดสอบอะไรบางอย่างด้วย แต่ก็มีคนที่มองอย่างสงสัย นั่นก็คือมินนี่ที่กินข้าวไปมองหนุ่ม ๆ ในโรงอาหารไปนั่นเอง "แก ๆ นั่นใครอะ ทำไมสนิทกับน้องตินจังเลย ทำเหมือนเป็นแฟนกันเลยอะ มีแตะเนื้อต้องตัวกันด้วย" มินนี่สะกิดเพื่อนที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างไม่สนใจใคร ให้ดูมาร์ตินกับหญิงสาวอีกคน "....." ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมองแป๊บเดียว ก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อโดยไม่พูดอะไร ทำให้มินนี่ไม่กล้าเซ้าซี้ถามอีก ไม่นานมาร์ตินก็กลับมาพร้อมกับน้ำของสองสาวและข้าวคะน้าหมูกรอบของเขาที่โปะไข่เจียวมาด้วย "น้ำส้มคั้นสด ๆ มาแล้วครับ" มาร์ตินวางแก้วน้ำส้มคั้นให้ลิลลี่อย่างเอาใจ ก่อนจะวางน้ำเปล่าให้มินนี่ "และนี่น้ำเปล่าของพี่มินนี่ครับ" "ขอบใจนะจ๊ะ น้องติน" มินนี่รับน้ำที่มาร์ตินเปิดขวดให้มาเสียบหลอดดูด แล้วดื่มทันที "ทำไมไม่ชวนเพื่อนมานั่งกินข้าวด้วยล่ะ ไปยืนคุยกันขวางทางคนอื่นแบบนั้นมันไม่ดีเลยนะ" ลิลลี่ดึงน้ำส้มไปดื่ม ก่อนจะพูดขึ้นมาลอย ๆ เหมือนเธอไม่คิดอะไร "....." มาร์ตินไม่ตอบอะไร เอาแต่นั่งยิ้มหน้าบาน พร้อมกับคิดในใจอย่างเข้าข้างตัวเองว่า... 'หึหึ... ถามแบบนี้แสดงว่ามองเราอยู่ตลอดเวลาล่ะสิ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน' "ยิ้มอะไร ถามก็ไม่ตอบ กินดี ๆ เดี๋ยวข้าวก็ติดคอหรอก" ลิลลี่ถามเสียงดังเล็กน้อย เมื่ออีกคนเอาแต่ยิ้มและกินข้าวไปอย่างมีความสุข โดยที่ไม่ตอบคำถามของเธอ "อึก~" มาร์ตินที่โดนดุ ก็แกล้งทำเหมือนข้าวติดคอ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำส้มของอีกคนมาดูดอย่างเนียน ๆ เหมือนจุ๊บปากกันทางอ้อม ก่อนจะตอบว่า... "เขาก็ไปกินข้าวกับเพื่อนเขาสิครับ ผมไม่ได้สนิทกับเขาขนาดนั้น ก็แค่เพื่อนที่เรียนห้องเดียวกัน เจอกันก็แค่ทักทายเป็นธรรมดา" "ติน!!! นั่นมันน้ำส้มของพี่นะ พี่กินจะหมดแก้วแล้ว" ลิลลี่ร้องขึ้นมาพร้อมกับมองแก้วน้ำส้มของตัวเอง ที่อยู่ในมือของมาร์ตินและเขาดูดมันผ่านหลอดเดียวกันกับเธอจนหมด "โธ่~ ก็คนมันข้าวติดคอ ขอกินหน่อยสิครับ เดี๋ยวไปซื้อให้ใหม่ก็ได้ครับ" มาร์ตินพูดออกมา และทำท่าจะลุกไปซื้อมาให้เธอใหม่ แต่ลิลลี่เรียกไว้ก่อน "ไม่ต้องหรอก พี่กินอิ่มแล้ว น้ำตัวเองมีก็ไม่ดื่ม" ลิลลี่บ่นออกมาเบา ๆ เพราะมาร์ตินก็ซื้อน้ำของเขามาด้วย แต่ไม่ยอมหยิบมาดื่ม "ก็มันเปิดไม่ทันอะ ว่าแต่พวกพี่ไปคุยกับอาจารย์เรื่องอะไรกันเหรอครับ" มาร์ตินบอกพร้อมกับเปิดขวดน้ำของตัวเองมาเทใส่แก้วที่เคยใส่น้ำส้มของหญิงสาว และเขาก็ดูดหลอดเดิม แล้วถามเรื่องที่หญิงสาวไปพบกับอาจารย์เพื่อเปลี่ยนเรื่องทันที ก่อนที่งานจะเข้าเขามากไปกว่านี้ "เรื่องที่ฝึกงานน่ะ" มินนี่เป็นคนตอบกลับมายิ้ม ๆ "อ๋อ... พี่ลิลลี่เคยบอกเรื่องนี้แล้วครับ" มาร์ตินทำเป็นพยักหน้ารับรู้ เหมือนว่าลิลลี่มารายงานเรื่องนี้กับเขาแล้ว "แหม... เดี๋ยวนี้มีอะไรก็รายงานกันด้วยเหรอจ๊ะ" มินนี่พูดกลับมาอย่างหยอกล้อเพื่อนสาวทันทีที่มาร์ตินพูดจบ "ไม่ใช่นะ ฉันบอกแม่ย่ะ แต่นายนี่อยู่ด้วยตอนนั้น ชิ~ ทำไมฉันจะต้องรายงานนายคนนี้ด้วย" ลิลลี่รีบตอบกลับมา เพื่อแก้ความเข้าใจผิดของเพื่อนสาวและมองหน้ามาร์ตินอย่างเอาเรื่อง "โอเคครับ ผมรู้เองครับ พี่ลิลลี่ไม่ได้รายงานผม ว่าแต่พวกพี่จะไปฝึกงานกันที่ไหนเหรอครับ" มาร์ตินยักไหล่ออกมา ก่อนจะถามทั้งสองคนอย่างไม่เจาะจง เดี๋ยวจะผิดสังเกตว่าเขาสนใจเรื่องของอีกคนมากเกินไป "พี่ฝึกที่บริษัท KK น่ะ" มินนี่ตอบกลับมาในส่วนของตนเองอย่างหงอย ๆ "อ๋อ... บริษัทใหญ่นะครับ เขาทำบ้านจัดสรรขายและรับสร้างบ้านทั่วราชอาณาจักรเลย" มาร์ตินพยักหน้ารับรู้และพูดเหมือนเขารู้จักบริษัทนี้ดี "เห็นมั้ยแก บริษัทใหญ่จริง ๆ ตินยังรู้จักเลย" ลิลลี่พูดขึ้นมากับเพื่อนที่หน้าหงอยลง เมื่อพูดถึงบริษัทที่ตัวเองต้องไปฝึกงาน ทำให้มินนี่มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง "แล้วพี่ลิลลี่ล่ะครับ ได้ไปฝึกงานที่ไหน" มาร์ตินหันกลับมาสนใจอีกคนที่เขาอยากรู้มากกว่า "พี่ไปฝึกที่บริษัท WINE ME น่ะ" ลิลลี่ตอบออกไปอย่างไม่คิดอะไรมาก "ไม่คุ้นเลย บริษัททำเกี่ยวกับอะไรเหรอครับ" มาร์ตินทำเสียงรับรู้และถามออกไป ส่วนในใจก็คิดว่าจะต้องไปหาข้อมูลบริษัทนี้สักหน่อยแล้ว "เห็นว่าเป็นบริษัทเกี่ยวกับการนำเข้าและส่งออกไวน์ขนาดใหญ่เหมือนกันนะ" ลิลลี่ตอบกลับมา แต่ไม่ให้อีกคนดูเอกสารในซองที่อาจารย์ให้มา "เหรอครับ" มาร์ตินขมวดคิ้วสงสัย "ไม่ต้องทำหน้าสงสัยแบบนั้นเลย รีบกินข้าวจะได้รีบไปเรียน" ลิลลี่ยื่นมือไปจิ้มที่หัวคิ้วอีกคนอย่างลืมตัว แล้วบอกให้กินข้าวเร็ว ๆ เพราะนี่ก็เกือบจะบ่ายโมงแล้ว "ครับ ๆ จะกินเยอะ ๆ เลยครับ" มาร์ตินยิ้มออกมาอย่างถูกใจ ก่อนจะรีบกินข้าวอย่างที่อีกคนบอก หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสามก็กำลังจะพากันเดินกลับมาที่คณะเพื่อเรียนหนังสือในช่วงบ่ายต่อ ลูกตาลที่เห็นก็เดินเข้ามาหาทันที "ติน ไปเรียนพร้อมกันเลยมั้ย" ลูกตาลรีบถามขึ้นมาทันที ที่เห็นชายหนุ่มกำลังจะเดินออกไป "ลูกตาลไปก่อนได้เลยนะ เราจะเดินไปส่งพี่ลิลลี่ที่ห้องเรียนก่อนน่ะ" มาร์ตินพูดขึ้นพร้อมกับดึงหนังสือของลิลลี่มาถือไว้ "จะไปส่งพี่ทำไม พี่ไปกับยัยมินนี่ได้ เอาหนังสือคืนมา" ลิลลี่พูดขึ้น พร้อมกับจะดึงหนังสือกลับมา แต่มาร์ตินไม่ยอม "ว้า~ แย่จัง ลูกตาลว่าจะให้ตินติววิชาภาษาอังกฤษให้ก่อนเข้าเรียนสักหน่อยน่ะ ลูกตาลไม่เข้าใจหัวข้อนี้เท่าไร เห็นตินเป็นลูกครึ่งน่าจะช่วยลูกตาลได้" ลูกตาลทำหน้าผิดหวังออกมา เมื่ออีกคนปฏิเสธ "เอาหนังสือของพี่มาติน พี่ต้องรีบไปเรียนแล้ว เราก็ไปติวหนังสือให้เพื่อนเถอะ" ลิลลี่พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง และยื่นมือมาจะดึงหนังสือกลับไป นั่นทำให้มาร์ตินมองก่อนตัดสินใจ แต่ก็ยังไม่ยอมคืนหนังสือให้ แถมยังไปดึงหนังสือของมินนี่มาถือไว้ด้วย ก่อนจะพูดขึ้น... "งั้นก็ตามมา เรามีเวลาไม่มากนะ" มาร์ตินตัดบทด้วยการบอกลูกตาล แล้วเดินออกไปทันทีพร้อมกับหนังสือของลิลลี่และมินนี่ที่อยู่ในมือ โดยมีลูกตาลวิ่งตามไปด้วย และลิลลี่ก็มองตามอย่างโมโห แต่ไม่รู้ว่าจะโมโหอะไรดี "อ้าว แยกย้ายค่ะทุกคน ดีจังวันนี้ไม่ต้องถือหนังสือเอง ไปเถอะลิลลี่" มินนี่ยิ้มออกมา แล้วพูดกับไทยมุงที่หวังจะเห็นศึกชิงนาย ก่อนจะชวนลิลลี่เดินตามไปที่อาคารเรียน เมื่อเดินมาถึงหน้าอาคารเรียน ก็พบแค่มาร์ตินที่ยืนรออยู่คนเดียว พร้อมกับหนังสือของสองสาวในมือ ก่อนที่เขาจะส่งคืนให้เจ้าของแล้วพูดขึ้น เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เจอกันหลังเลิกเรียนนะครับ พี่ลิลลี่" "ไม่ต้อง วันนี้พี่จะกลับกับยัยมินนี่" ลิลลี่รับหนังสือมาแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "แกจะกลับกับฉันเหรอ" มินนี่หันไปถามเพื่อนพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ตัวเอง เพราะไม่ได้เตี๊ยมกันไว้ก่อน มาร์ตินยิ้มออกมาเมื่อเห็นแบบนั้น เขาหันไปทางมินนี่แล้วพูดขึ้นมา... "ไม่รบกวนพี่มินนี่คนสวยดีกว่านะครับ เดี๋ยวผมรอรับพี่ลิลลี่กลับเองดีกว่า จะได้สนองนโยบายรัฐบาลด้วย มาด้วยกันกลับด้วยกัน ประหยัดพลังงานครับ ผมไปเรียนก่อนนะครับ เดี๋ยวเจอกันหลังเลิกเรียน ตั้งใจเรียนด้วยนะครับพี่ลิลลี่" พูดจบมาร์ตินก็เดินไปเรียน โดยไม่สนใจว่าอีกคนจะปฏิเสธยังไง "ฮ่า ๆ น่ารักจริง ๆ เด็กคนนี้" มินนี่เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะชอบใจ "เงียบเลย รับมุขแค่นี้ก็ไม่ได้ ไปเรียนได้แล้ว" ลิลลี่หันมาดุเพื่อนสาวที่ไม่ยอมรับมุข แล้วเดินขึ้นอาคารไปเพื่อเรียนในช่วงบ่าย "อ้าว~ ผิดอีกเรา ฮ่า ๆ" มินนี่พูดขึ้นอย่างไม่คิดอะไรมาก ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง