เตียงนอนยวบลงเล็กน้อยเมื่อฉันก้าวขาขึ้นมาแต่ยังไม่ทันทำอะไรอีกคนก็รั้งเสื้อผ้าของตัวเองออกไปจนหมด พลันทำให้คนมองอย่างฉันเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องแล้วสิ เดาว่าเขาคงอยากให้ถึงวันนี้ไว ๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วสินะ
แต่ว่าฉัน... “เมื่อเช้าตื่นเช้าเกินไป...หนูยังง่วงอยู่เลย...นอนก่อนนะ”
ฉันควรต้องมีเวลาเตรียมตัวนิดหนึ่งนะ หากจะเป็นคนช่วยเขาต้องเค้นสมองว่ามีวิธีไหนบ้างที่ทำให้เขาสบายตัวได้ หากฉันไม่ได้ขึ้นคร่อม
อม...เลีย...รูด...
ตอนนี้สมองคิดได้แค่สามคำเท่านั้น
แต่อีกคนหรือจะยอมให้ฉันหนีนอนได้ง่าย ๆ
“ช่วยกันก่อนค่อยนอนก็ได้ครับ” มือหนาเลื่อนมาจับที่ต้นขาในตอนที่ฉันนั่งพิงหลังกับหัวเตียงโดยที่อีกคนเปลื้องผ้าตัวเองออกแล้วมุดอยู่ใต้ผ้าห่ม ทำให้เห็นหน้าท้องที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิด
ที่สำคัญเส้นขนตรงเนินใต้สะดือของเขาดูเกลี้ยงเกลาราวตัดแต่ง ทำให้ต้องกลืนน้ำลายเมื่อคิดได้ว่าหากเปิดผ้าห่มสีขาวผืนนี้ออ
