ปราลีลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในช่วงบ่ายคล้อย สิ่งแรกที่เห็นคือคนรักนั่งกุมมือของเธออยู่ไม่ห่าง
“คุณปาย ฟื้นแล้วเหรอครับ ผมดีใจจัง”
แผ่นดินยิ้มทั้งน้ำตา จูบมือเล็กของคนตัวบางใบหน้าซีดเซียวด้วยความหวงแหนสุดใจ
เธอส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะยื่นมือไปแตะเบา ๆ บนรอยช้ำมุมปาก
“พ่อทำเหรอ”
“ครับ”
“ทำไมพ่อต้องทำรุนแรงกับดินด้วย”
“แค่นี้ยังน้อยไปครับกับความผิดที่ผมทำเอาไว้”
“ดินทำผิดอะไรมากมาย เราแค่รักกัน ทำไมผู้ใหญ่ไม่เข้าใจ”
คนตัวบางโวยวาย เพราะภาพสุดท้ายที่อยู่ในความทรงจำคือพ่อของเธอบอกว่าจะไม่อนุญาตให้เธอแต่งงานกับเขา แม้จะมีอะไรกันแล้วก็ตาม พ่อใจร้าย
“อย่าไปว่าท่านเลยครับ ผมผิดจริง ๆ ผิดมากจนไม่น่าให้อภัยด้วยซ้ำ ทั้งที่ผมเป็นผู้ชาย ผมเป็นฝ่ายกระทำ ผมควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ ถ้าผมใส่ถุงยางหรือเอามาแตกข้างนอก ผมคงไม่ทำคุณปายท้องก่อนแต่ง”
คำพูดมากมายของเขาแทบไม่ได้เข้าไปในสมองของคนที่กำลังเมา
