“ทำไมยังไม่นอนอีกครับคุณปาย”
ปราลีชะงักเท้าที่กำลังเดินผ่านห้องรับแขกที่มีเพียงแสงไฟสลัว ทำให้ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีเขานั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว
“ยัง หิวน้ำ”
เธอชูขวดน้ำให้เขาดูเป็นหลักฐาน รู้สึกกระดากอายเล็กน้อยที่คิดว่าเมื่อครู่เขาคงได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์กับภาสกรหมดแล้ว
“ดึกแล้วนะครับ คุณควรนอนได้แล้ว”
“แล้วทีนายล่ะ ทำไมยังไม่นอน ออกมานั่งทำอะไร หรือจะคอลสยิวกับสาวของนายถึงมานั่งหลบมุมมืด ๆ แบบนี้”
“จินตนาการเก่งอีกแล้วนะครับ ผมออกมานั่งทำงาน ไม่เห็นเหรอ”
เขาผายมือไปด้านหน้าที่มีกองเอกสารและคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กตั้งอยู่ ทั้งหมดที่ทำก็เพื่อเธอและความปลอดภัยของเธอทั้งนั้นถ้าเขาเร่งหาตัวคนทำผิดได้ ก็จะได้ไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงจนไม่เป็นอันทำอะไรกันเหมือนตอนนี้
“ฮึ่ม ก็ใครจะไปรู้ล่ะ เห็นวันนี้สาวนายโทรมานี่ นึกว่าดึก ๆ ดื่น ๆ นัดกันออกมาทำอะไรทุเรศ ๆ นอกห้อง”
“ถ้าผมจะทำอย่างนั้
