รักลับ 4 | วัยที่ต้องใช้ชีวิตคู่

เสียงฝีเท้าจากปลายรองเท้าส้นสูงดังกระทบกับพื้นโถงทางเดินของคอนโดมิเนียมเป็นจังหวะ เจ้าของเรือนผมดัดลอนสีน้ำตาลเข้มเดินโซเซด้วยอาการมึนเมา กระทั่งหยุดอยู่บริเวณหน้าห้องตนเอง เธอในตอนนี้ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเดรสรัดรูปสีดำที่ใส่จะร่นสูงขึ้นจนเกือบเห็นแก้มก้น สิ่งที่เธอสนใจมีเพียงการเปิดประตูห้องและเข้าไปอาบน้ำนอนเตรียมทำงานพรุ่งนี้เช้า ‘โปรด นี่น้องม่านฟ้า แฟนคิม’ คำพูดของคิมหันต์วันนี้ยังก้องอยู่ในทุกโสตประสาท เขามีแฟนแล้ว... ยัยผู้หญิงตัวเล็กตัวน้อยคนนั้น ผู้หญิงที่อ่อนหวานและเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ติ๊ด ติ๊ด เสียงประตูรักษาความปลอดภัยดังขึ้นเมื่อสแกนนิ้วผ่าน จากนั้นโปรดปรานจึงพาร่างตนเองเข้าไปข้างในทันที กระเป๋าสะพายถูกโยนลงบนเตียง ร่างบางนวลเนียนจัดการรูดซิปเปลือยกายเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว สิบห้านาทีหลังจากนั้นจึงเดินสวมเสื้อคลุมอาบน้ำออกมา ใจจริงเธออยากนอนแช่น้ำอุ่นเป็นการผ่อนคลายร่างกายที่ทำงานหนักมาทั้งสัปดาห์เสียหน่อย ทว่าเสียงเรียกเข้าที่ดังเข้าไปจนถึงในห้องน้ำทำให้ต้องตัดใจ ติ๊ด “ฮัลโหล ทำไมยังไม่นอนอีกอะ?” เวลาในตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้วด้วยซ้ำ ปกติมารดาของเธอไม่ใช่คนนอนดึก (โปรด วันแม่เอ็งจะกลับบ้านหรือเปล่า?) คนเป็นลูกสาวขมวดคิ้วงุนงง นี่เพิ่งจะกลางเดือนมิถุนายน แต่แม่กลับโทรมาถามกลางดึกด้วยเรื่องที่ไม่สำคัญเช่นนี้ “ก็...อาจจะกลับค่ะ ทำไมโทรมาถามเร็วจังล่ะ อีกตั้งสองเดือน” (เออดีเลย ดนัยลูกยายดาวก็จะกลับบ้านวันแม่ จะได้แนะนำให้รู้จักกัน) ดนัย? ลูกยายดาว? โปรดปรานที่ได้ฟังยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ เธอที่อยู่ในอาการมึนเมาเล็กน้อยพยายามจับต้นชนปลายเรื่องที่มารดาพยายามจะสื่อถึง “ดนัยลูกยายดาวเจ้าของโรงสีน่ะนะ?” (เออ นั่นแหละ) “แนะนำทำไมอะ รู้จักมันตั้งแต่เรียนอนุบาลด้วยกัน” (แม่ไปจองตัวดนัยให้แกแล้ว เดี๋ยวมาเจอกันทำความรู้จักกันไว้) โอเค เธอเก็ทแล้ว “แม่! ไม่ต้องทำแบบนั้นเลยนะ โปรดหาแฟนเองได้ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้เลย” โปรดปรานยกมือขึ้นมานวดคลึงขมับตนเอง พร้อมกับลุกเดินไปหยิบน้ำจากตู้เย็นยกดื่มและนั่งคุยต่อตรงนั้น “โปรดบอกแม่หลายทีแล้วไง ว่าเรื่องแต่งงานโปรดจะเป็นคนตัดสินใจเอง” (แล้วเมื่อไหร่แกจะมีผัวสักที ปีนี้สามสิบสี่แล้วนะ แกรู้ไหมว่าผู้หญิงท้องตอนแก่มันไม่ดี) “ถ้ามีก็พาไปที่บ้านเราเองแหละ” (นี่! แกรู้ไหมว่าดนัยรับราชการนะ เขาทำงานในกระทรวง มันมั่นคง) “โปรดก็มีงานทำ ดูแลตัวเองได้” เธอเถียงท่านคืนฉอดๆ ไม่เข้าใจเลยว่าท่านห่วงอะไร ในเมื่อตั้งแต่เรียนจบเธอก็ทำงานและส่งเงินให้ทุกเดือนไม่ขาด ไม่เคยมีปัญหาอะไรไปกวนใจพ่อกับแม่เลยสักครั้ง อีกทั้งการถูกคะยั้นคะยอจากมารดาทำให้เธอนึกถึงคิมหันต์ นึกถึงเรื่องวันนี้ (หรือเอ็งมีแฟนอยู่แล้ว ใช่ไหมนังโปรด!) คำถามของท่านทำเอาเธออึกอัก เพราะเหตุผลที่ทำให้เธอปฏิเสธการแนะนำผู้ชายจากท่านมาตลอดไม่ใช่เพราะมีแฟน แต่เพราะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว และชอบมาตลอดสิบปี แม้ตอนนี้เขาจะไม่เคยชอบเธอตอบ หรือหนีไปมีแฟนแล้วก็ตาม “ไม่มี~! แค่ยังอยากทำงาน แม่เองก็รีบไปนอนได้แล้ว นอนดึกแล้วชอบโทรมาบ่นว่าตีนกาขึ้นหน้า ส่งครีมไปทั้งโรงงานก็ไม่หายนะ” (หน็อย นังลูกคนนี้!) “แค่นี้นะ ง่วง!” ติ๊ด! เธอกดตัดสายทันทีไม่รอคำด่าจากมารดา โปรดปานพรูลมหายใจออกทางปากระบายความเครียดเล็กน้อย จากนั้นจึงอุ้มขวดน้ำเข้าห้องนอนด้วยกัน ความจริงเธอเข้าใจความหวังดีของท่าน พวกท่านปีนี้ก็อายุเกือบเข้าเลขเจ็ดกันแล้ว ในขณะที่เธอเองก็สามสิบสี่แต่ยังครองตัวเป็นโสด ไม่เคยแม้กระทั่งพาแฟนไปให้พ่อกับแม่เห็นหน้า เธอที่เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านก็อยากพาแฟนไปให้ท่านเจอเช่นกัน ทั้งคู่จะได้สบายใจและเลิกพาลูกชายชาวบ้านมาทำความรู้จักกับเธอเสียที แต่ทำไงได้ ในเมื่อคนที่เธอชอบไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย คิมหันต์ทำแต่งาน เป้าหมายของเขาคือการทำงาน ทำงาน และทำงาน ยิ่งขึ้นมาเป็นผู้บริหารของอัลฟา เทคโนโลยี คอมเพล็กซ์ ซึ่งเป็นธุรกิจของตระกูลยิ่งขยันขึ้นเป็นสิบเท่า เธอจึงได้แต่ร่วมทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่คอยช่วยเหลือเขามาโดยตลอด หวังเพียงแค่ว่าหากวันหนึ่งเขาอยากลงหลักปักฐานกับใครสักคน คิมหันต์จะมองมาที่เธอเป็นคนแรก คนที่ปิดเครื่องหนีออกไปดื่มพักใจหลายชั่วโมงนอนพิงหัวเตียงเช็กอีเมลที่อาจถูกส่งเข้ามาในช่วงที่เธอไม่ว่าง เจ้าของดวงตาเฉี่ยวไล่อ่านอีเมลการสนทนาระหว่างทีมตนเองกับลูกค้า ก่อนที่สองตางามจะเห็นว่ายังมีคนในช่องติดต่อยังออนไลน์อยู่ในเวลานี้ ใครกันที่ยังทำงานหลังเที่ยงคืนแบบนี้ 🟢 Haeman Worahirun เมื่อรู้ว่าเป็น ‘เหมันต์’ โปรดปรานจึงไม่แปลกใจ เธอรู้จักกับอีกฝ่ายช่วงที่เรียนปริญญาตรีและได้ไปทำงานกลุ่มที่บ้านของคิมหันต์บ่อยครั้ง แม้เหมันต์จะเป็นถึงรองประธานบริษัทอัลฟา แต่เมื่อก่อนเขากลับไม่ค่อยเข้าออฟฟิศ ส่วนมากจะเข้าประชุมออนไลน์ เนื่องจากต้องคอยดูแลธุรกิจจำหน่ายวัสดุในการก่อสร้างของทางฝ่ายแม่ร่วมกับลูกชายคนเล็กของบ้าน แต่ระยะหลังเธอกลับเห็นเขาเข้าออฟฟิศแทบทุกวัน นั่นคงเป็นเพราะเขาเองก็รู้เรื่องของพี่ชายตนเองกับผู้หญิงคนนั้น เร็วๆ นี้คิมหันต์อาจแต่งงานก็ได้ มันคงถึงเวลาของคนวัยสามสิบสี่ที่ยังต้องการใช้ชีวิตคู่ Haeman : ไม่นอน? โปรดปรานสะดุ้งขวดน้ำแทบหล่นใส่จอแล็ปท็อป จู่ๆ คนที่นินทาในใจกลับทักแช็ตมาหาไม่มีปี่มีขลุ่ย มือเรียววางขวดน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง พิมพ์ตอบเขาไม่ให้อีกฝ่ายรอตามมารยาท Prodpran : เข้ามาเช็กเมล จะนอนแล้ว เธอเคาะแป้นตอบและรออีกฝ่ายตอบกลับมา ทว่าบนหน้าจอกลับแสดงชื่อเหมันต์ว่า ‘กำลังพิมพ์’ ไม่หยุด ก่อนที่สุดท้ายปุ่มสีเขียวของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและออฟไลน์ไปในที่สุด เอ้า! เด็กประหลาด โปรดปรานส่ายหน้าให้กับความประหลาดของรองประธานหนุ่ม จากนั้นจึงพับจอแล็ปท็อปเก็บเข้ากระเป๋าบ้าง ร่างงามเดินหายไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ และรีบมาสก์หน้าปิดไฟนอน ขอให้สิ่งที่เธอได้ยินได้ฟังวันนี้เป็นเพียงความฝันหรืออะไรก็ได้ ขอให้พรุ่งนี้เรื่องที่คิมหันต์กับเรื่องผู้หญิงคนนั้นเป็นเรื่องโกหกด้วยเทอญ สาธุ!