โปรดปรานแทบไม่มีสมาธิในการเลือกเนื้อสัตว์ตรงหน้า ตัวเธอยืนอยู่หน้าโซนขายเนื้อคุณภาพดีหลายประเภท แต่กลับเอาแต่ต้องมองไปยังโซนเครื่องปรุงด้วยความกังวล
“เอ่อ...คุณลูกค้ามีประเภทเนื้อในใจหรือยังครับ” กระทั่งพนักงานซึ่งเห็นเธอยืนอยู่นานต้องเดินมาถาม หญิงสาวจึงได้สติหันกลับไปมองวัตถุดิบในมือ
“คือ... ฉันอยากได้เนื้อไปทำชาบูค่ะแต่ยังตัดสินใจไม่ได้ คิดว่าจะรอถามแฟนก่อน ขอบคุณนะคะ” ศีรษะทุยกดลงเล็กแสดงความขอบคุณ พนักงานของทางห้างจึงไม่เซ้าซี้ต่อและเดินจากไป
มือบางหยิบเนื้อสไลด์ในแพ็กมาถือในมือสองสามอัน แม้สายตาตอนนี้จะจ้องมองเนื้อติดมันหน้าตาน่ากินแต่ในหัวกลับเอาแต่กังวลเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น
เธอไม่มั่นใจว่าวสันต์เห็นหน้าตนเองหรือเปล่า และเหมันต์จะสามารถพูดให้อีกฝ่ายยอมเก็บความลับนี้ได้นานแค่ไหน
“โปรด”
“เหม!” ร่างบางสิ่งเข้าไปหาคนที่เพิ่งเข็นรถเข้ามา วางแพ็กเนื้อสไลด์ในมือลงก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้
