หลายวันต่อมา
คิมหันต์กลับจากฮันนีมูนพร้อมใบหน้าเปี่ยมสุข แถมไฟในการทำงานยังล้นเหลือจนนัดประชุมติดตามความคืบหน้าตั้งแต่เก้าโมงเช้า
แม้แต่ในตอนนี้ เหมันต์ก็ยังถูกคิมหันต์ซักไซ้เรื่องความคืบหน้างานที่เขาใหญ่ไม่หยุด และโปรดปรานมองว่ามันเกินกว่าขอบเขตการฝากดูแล
ทั้งๆ ที่เธอกับเหมันต์ซึ่งอยู่ทางนี้ทำงานกันสายตัวแทบขาด หลายครั้งที่เหมันต์หอบงานกลับไปทำด้วยจนเธอนึกสงสาร
“ตอนที่ไปคุยงานกันครั้งแรก งบที่เราเสนอไปไม่ได้ครอบคลุมถึงการจัดการระบบสั่งอาหารในโรงแรมนะเหมันต์ แล้วทำไมการประชุมวันนี้ถึงมีลิสต์นี้ในรายละเอียดที่ลูกค้าต้องการ”
“ผมไม่รู้ว่าคราวที่แล้วเฮียคุยอะไรกับเจ้าของโรงแรมเอาไว้บ้าง แต่ตอนที่ผมไปเขาอยากได้เรื่องนี้ด้วย” เหมันต์ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอตอบพี่ชายตนเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่รู้แล้วทำไมแกไม่โทรไปถามฉัน รับปากส่งๆ แล้วมันเข้าเนื้อตัวเองขึ้นมาใครรับผิดชอบ ฉันหรือแก”
