ร้านอาหารในห้างบรรยากาศเย็นสบายและคึกคักไปด้วยลูกค้ามากหน้าหลายตาเข้ามาใช้บริการ อาหารตรงหน้ามาเสิร์ฟนานแล้ว ผู้ใหญ่สี่คนนั่งกินข้าวกันหมดไปหลายคำ ทว่าโปรดปรานกับเหมันต์กลับนั่งตัวลีบตัวแบนไม่กล้าแม้แต่จะขยับมือขึ้นมาปัดผมที่ตกปรกใบหน้า
“พวกลื้อสองคนจะเงียบกันอีกนานไหม?” เจ้าสัวหลี่เป็นผู้เอ่ยทำลายความเงียบเป็นคนแรก ตามด้วยการตักข้าวคำโตเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ต่อหน้า “ม้าตักปูผัดพริกเหลืองให้หนูโปรดหน่อย ไม่กินข้าวกินปลาเดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไป”
สิ้นคำสั่งของผุ้นำตระกูลวรหิรัญ คุณนายวรรณษาผู้เป็นภรรยาก็ตักปูผัดพริกเหลืองลงบนจานของคนตัวเล็ก ซึ่งถูกบังคับให้นั่งชิดฝั่งบ้านฝ่ายชาย
ส่วนลูกชายคนรองก็ถูกพ่อเธอบังคับให้นั่งข้างท่านเช่นเดียวกัน
ยิ่งเมื่อตาสักเห็นว่าคุณนายตักอาหารให้เธอ ท่านก็รีบตักอาหารอย่างเดียวกันลงบนจานของเหมันต์บ้าง
“ขอบคุณครับ” เขายกมือไหว้ขอบคุณด้วยความนอบน้อม
อารามทำตัวไม่ถ
