คนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่เหลือบตามองคนข้างๆ ที่นั่งฮัมเพลงใหม่อย่างอารมณ์ดีตั้งแต่ขับรถออกมาจากบ้านพ่อกับแม่ เหมันต์จำได้ว่าตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยได้ยินเธอร้องเพลงเลยสักครั้ง แต่นี่กลับนั่นร้องเพลงให้เขาฟังและไม่มีทีท่าจะหยุดง่ายๆ
“อารมณ์ดีอะไร?”
“ทำไม แฟนอารมณ์ดีไม่ได้เหรอคะ?”
คนได้ฟังหลุดยิ้ม เมื่อกี้เธอแทนตัวเองว่า ‘แฟน’ แถมยังส่งยิ้มน่ารักมาให้อีก มันเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมานาน คนเงียบขรึมปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ พยายามกลบเกลื่อนด้วยการขับรถขึ้นทางด่วน จนดึงความสนใจจากคนตัวเล็กที่กำลังจับจ้องใบหน้าตนเอง
“ไปไหน นี่ไม่ใช่ทางกลับห้องนี่”
“ไปทะเล” แฟนหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย จากนั้นจึงเปิดเพลงที่หญิงสาวเพิ่งร้องเมื่อกี้ให้เธอร้องคลอไปกับดนตรีตลอดทาง
กระทั่งรถยุโรปสีขาวสะอาดสะอ้านขับมาถึงริมหาด เหมันต์จึงปิดเครื่องปรับอากาศและลดกระจกรับลม โชคดีที่วันนี้เป็นวันข้างขึ้นจ
