โปรดปรานในชุดเจ้าสาวยาวกรุยกรายยืนควงแขนสามีต้อนรับแขกที่มาร่วมงานฉลองมงคลสมรสในช่วงเย็นพร้อมรอยยิ้ม วันนี้คงเป็นวันที่เธอและเขายิ้มมากที่สุดในชีวิต แขกที่มาร่วมงานต่างต้องการถ่ายรูปกับคู่บ่าวสาวจนทั้งสองไม่มีเวลาปลีกตัวพักผ่อน กระทั่งโปรดปรานรู้สึกว่าแขกในงานเริ่มทยอยเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะจีนกันเยอะแล้วจึงแอบโน้มตัวกระซิบกับสามี
“เหม โปรดขาสั่น ยืนไม่ไหวแล้ว” ขาของเธอขยับยุกยิกอยู่ไม่สุข เนื่องจากรองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่ไม่ใช่คู่ประจำและมันเริ่มทำให้ขาล้า
“งั้นไปนั่งก่อน” เขาโอบเอวบางของภรรยาเดินไปนั่งหลบมุมข้างโต๊ะลงชื่อแขก เนื่องจากเก้าอี้ที่หาได้เวลานี้ไม่มีพนักพิง คนตัวสูงจึงอ้อมไปยืนด้านหลังให้ภรรยาหมาดๆ พิงอกคลายความเมื่อยล้า “เอาน้ำไหม?”
“ก็ดีค่ะ”
สิ้นคำตอบจากภรรยา น้ำเย็นหนึ่งขวดก็ถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับหลอด คนที่ถือมาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพี่ๆ น้องๆ ในแผนกที่มาร่วมงานแต่งของเ
