สามปีต่อมา
(อันนี้แก้ทันสิ้นเดือนนี้ไหมโปรด)
“ทันค่ะ ตอนนี้น้องในทีมทำไปเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ถ้าอาทิตย์หน้าเสร็จจะทดสอบในระบบปิดกันอีกรอบ”
“บรื้นนน~ บรื้นๆ~”
(ดีเลย เดี๋ยวฝากส่งเมล...)
“บรื้น~ รถมาแย้ว~!”
(ฝากส่งเมลคอนเฟิร์มลูกค้าไปด้วย ส่งตอนเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็ได้ เอาให้ชัวร์...)
“บรื้นน~!!”
“แป๊บนะคิม” โปรดปรานถอดหูฟังวางลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงหันไปมองลูกชายวัยสองขวบกำลังปั่นจักรยานสี่ล้อวนรอบโต๊ะที่กำลังใช้ทำงาน “น้องช้าง น้องช้างมาหาหม่าม้าตรงนี้หน่อยค่ะ”
น้ำเสียงปกติไร้ซึ่งความดุดันทำให้ลูกชายคนโตยอมปั่นจักรยานคันโปรดเข้ามาหาอย่างว่าง่าย เด็กชายหัสดินทร์เงยหน้ามองมารดาตาแป๋ว ปกติหากแม่เรียกแบบนี้มักจะได้รับประทานของว่างหรือถึงเวลาของมื้อกลางวัน
“น้องช้างปั่นจักรยานเงียบๆ สักสิบนาทีได้ไหมครับ หม่าม้ากำลังคุยเรื่องสำคัญกับลุงคิมอยู่”
เธอตัดสินใจเอ่ยปากขอร้องลูกชายออกไปตามตรง เ
