เธออยากเอาหน้าซุกแผ่นดินหนี หลังจากใช้เวลาในช่วงที่อาบน้ำนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ก็พบว่าตัวต้นเรื่องคือเธอเอง มิหนำซ้ำพอความทรงจำกลับคืนมา อาการแสบคัดในกายสาวก็ชัดเจนขึ้นจนต้องประคองหน้าท้องบางของตนเองเอาไว้
เพราะไม่อยากใส่เสื้อผ้ารัดรูปให้อึดอัด กอปรกับอาการคล้ายกำลังจะจับไข้ทำให้ตัดสินใจสวมเดรสสเวตเตอร์สีขาวยาวคลุมเข่าเดินออกมาจากห้องนอน
แล้วอาการประหม่าก็พลันกำเริบ เมื่อเห็นว่าคนอายุน้อยกว่ายังไม่กลับไป แถมยังนอนเอาขาพาดโซฟาดูรายการทีวีไม่ต่างจากเป็นบ้านตนเอง
“กลับไปได้แล้ว” เธออ้อมแอ้มบอกเขาเสียงแผ่วไม่กล้าสบตา ใช้วิธีเดินเลี่ยงไปยังห้องครัวก่อนจะหยิบกระปุกยาแก้ปวดพร้อมน้ำเย็นจากตู้
พรึ่บ!
“เหม!”
“หึ เรียกชื่อฉันแบบนั้นสนิทกันเหรอ? จริงสิ เมื่อคืนเราสนิทกันแล้ว” เสียงทุ้มหัวเราะผ่านลำคอแย่งกระปุกยาไปถือ ก่อนที่จะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ในครัวอย่างดื้อรั้น “กินข้าวก่อนแล้วค่อยกินยา”
ค
