“ตามมานี่ อย่าพูดมาก” ผมส่งเสียงเอ็ดเมื่อมาถึงบ้าน หงุดหงิดอย่างมากครับ
“ไม่พูดหรอกค่ะ ใครจะกล้าพูดคะ คุณเจ้าของบ้านหน้าดุแบบนี้ น่ากลัวจะตายไป” นี่ขนาดไม่กล้าพูดยังขนาดนี้
ถ้ากล้าพูดจะขนาดไหน งงใจผู้หญิงคนนี้จริง ๆ ไม่สมควรให้แอลกอฮอล์เข้าร่างกายสักนิด
“เดินดี ๆ ได้มั้ย”
“เดินไม่ดีตรงไหนคะ วิวก็เกาะราวบันไดอยู่นี่ไง” อืม ไอ้ราวบันไดที่ว่ามันแขนผมครับ อะไรจะไม่รู้เรื่องขนาดหนัก “ฮื้อ มาอุ้มทำไมคะ วิวเดินได้”
ผมไม่ได้พูดอะไรกับเธออีก ขืนให้เถียงกับคนเมา เถียงยังไงก็ไม่มีทางชนะ โดยเฉพาะคนเมาหลายอารมณ์
“คิดถึงหน้าอกพี่ทิวจังเล้ย จังเลย พี่ทิวคนที่ใจดีแสนใจดี” เอนซบลงกับหน้าอกผม
ครับ ผมก็พอจะชินกับการที่เธอเมาแล้วมีอาการแบบนี้ แต่ทางที่ดีอย่าเมาจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีอาการแบบนี้
“มาห้องนี้ทำไมคะ ฮื้อ มาถอดชุดวิวทำไม นี่คุณเจ้าของบ้านจะอึ๊บกันอีกแล้วใช่มั้ยคะ” นี่ผมควรโกรธสิ ผมจะกลั้นยิ
