“รถใครตามมาเยอะแยะ” ป๊าเสือถามคนขับรถของเขาเมื่อเดินมาเปิดประตูให้ฉันลงจากรถ ตอนนี้ฉันอยู่บ้านของป๊าเสือแล้ว
“นายน้อยน่าจะสั่งคนตามมาส่งครับ” คนของป๊าเสือตอบ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามีรถตามมาเพราะตลอดทางมีแต่ร้องไห้
“เฮ้อ ผิดที่มึงเลยไอ้เนม เลี้ยงให้ลูกกูเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้” ป๊าเสือหันไปพูดกับอาเนม คนสนิทของเขาที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทด้วย คนนี้พี่ทิวบอกว่าเลี้ยงพี่ทิวมา และเป็นพ่อของเรซ พี่ทิวจึงรักเรซเหมือนน้องชายคนหนึ่ง
“กล้าพูด มึงตามใจยิ่งกว่ากูอีก ถ้ามึงไม่ชอบสัญญาแล้วหามาให้ตลอด น้องทิวก็ไม่หนักขนาดนี้หรอก เพราะมึงเลยลูกถึงยึดติดกับคำสัญญา เพราะมึงเลยลูกถึงเป็นแบบนี้” อาเนมเถียงกลับ
“พอกันทั้งคู่ค่ะ เลี้ยงน้องทิวแบบผิด ๆ ทั้งคู่ เลิกโทษกันเลย อ้ายบอกกี่ทีแล้วเรื่องนี้ว่าผิดด้วยกันทั้งคู่” มี้อ้ายเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับเสียงดุ และเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน “ไปค่ะน้องวิว ไปพักผ่อนนะ
