เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฉันลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินออกไปรอรถรับส่งที่ถนนเส้นหลัก ไกลจากบ้านท้ายไร่ออกไปหลายร้อยเมตร เพราะไม่มีใครรู้ว่าฉันกลับมาแล้ว รถเลยไม่เข้ามารับฉันถึงหน้าบ้าน ต้องเดินออกไปรอเอง
ทันทีที่ฉันขึ้นรถทุกคนก็หันมามองเป็นตาเดียว และเริ่มมีเสียงนินทา
"ฉันบอกแล้วพ่อเลี้ยงก็แค่หลงหล่อนชั่วขณะ"
"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน พอพ่อเลี้ยงเบื่อก็ถีบหัวส่งให้หล่อนกลับมาทำงานเหมือนเดิม"
เสียงกระซิบนินทา จะบอกว่ากระซิบได้มั้ยนะ เพราะพวกหล่อนตั้งใจให้ฉันได้ยิน
"อย่าพูดมาก เดี๋ยวก็โดนหรอก" ป้าคนหนึ่งที่ทำงานในครัว ปรามผู้หญิงสองคนที่นินทาฉัน แต่พวกเธอก็ยังไม่หยุด
"ก็มันจริงนี่น่าป้า เราจะไปกลัวทำไม ยังไงหล่อนก็ถูกทิ้งแล้ว" หล่อนมองทางที่ฉัน
ฉันนั่งเงียบ ปล่อยให้พวกเธอพูดต่อ จนถึงโรงอาหาร ฉันเดินลงจากรถเข้าครัว ทำหน้าที่ตัวเองเหมือนแต่ก่อน จัดเตรียมอุปกรณ์ไว้ทำอาหาร
"นี่มันหน้าที่ฉัน เธ
