"ผักกาด!" ผมเรียกเธอเสียงดัง แล้วนิ่งช็อกกับคำพูดของเธอ
"...." เธอจ้องหน้าผมนิ่ง ความเสียใจ ผิดหวัง และดื้อรั้นในสายตาคู่สวยนั้น ทำเอาผมหวั่นใจยังไงไม่รู้
"เธออยากให้ฉันไปนอนกับคนอื่นงั้นเหรอ" ผมขมวดคิ้วยุ่ง มองคนตัวเล็กที่ไล่ผมไปซื้อกินข้างนอก
"...." เธอเงียบไม่ตอบ
"เธอไม่หึงหวงผัวตัวเองบ้างเหรอ" เธอแม่งหึงผมสักนิดไม่ได้รึไง แตกต่างจากผมที่หึงเธอจนขาดสติ
"ก่อนหน้านี้ก็แชร์กับคนอื่นอยู่แล้วนี่ เพิ่มอีกสักคนสองคนคงไม่เป็นไร"
"...." ผมมองหน้าเธอนิ่ง รู้สึกเสียใจกับคำพูดคนตัวเล็ก แชร์กับคนอื่นงั้นเหรอ
"ถ้าผักกาดทำเหมือนพ่อเลี้ยงบ้าง พ่อเลี้ยงจะรับได้มั้ย"
"ทำอะไร" ผมถามกลับทันที
"ผักกาดไม่อยากอยู่กับคนใจร้าย คนไม่มีหัวใจ ผักกาดอยากกลับไปเป็นคนเดิม ตอนที่ยังไม่เจอพ่อเลี้ยง" เธอก้มหน้า น้ำตาไหลเป็นสาย หยุดลงบนมือสวยหยดแล้วหยดเล่า
ผมจุกแทบพูดอะไรไม่ออก ในสายตาเธอผมเป็นคนใจร้าย ไม่มีหัว
