Part : เมฆา
ผมรีบวิ่งขึ้นไปรับร่างบางที่ลื่นก้นกระแทกบันไดสไลด์ลงมาเหมือนเล่นสไลเดอร์
"เชี่ย!! เป็นไรมั้ย" ผมสบถคำหยาบเมื่อหยุดร่างบางไว้ได้ ดีที่ลงมาไม่กี่ขั้น
"แหะๆ" เธอยิ้มแห้งให้ผม ไม่มีเสียงร้องตกใจสักนิดเลยนะ ยัยตัวแสบนี่
"ยังจะมายิ้มอีก เจ็บตรงไหนรึเปล่า" ผมเอ็ดพลางมองสำรวจร่างกาย
"ไม่เจ็บ" เด็กแสบส่ายหัว ผมพยุงเธอลุกขึ้นพาเดินลงบันไดอย่างระมัดระวังกลัวจะล้มอีก ก่อนจะสำรวจร่างกายเธออีกรอบเมื่อถึงชั้นล่าง
"เกิดอะไรขึ้นคะ" น้าจัน แม่บ้าน คนรถ คนสวนวิ่งหน้าตั้งเข้ามาถาม
"ผักกาดลื่นบันไดครับ" ผมตอบน้าจัน พลางสำรวจร่างบาง
"ว้าย!! ตายแล้ว! เป็นมากมั้ย" น้าจันเอามือทาบอกตกใจ รวมถึงทุกคนด้วย
"ผักกาดไม่เป็นไรค่ะ พี่เมฆรับทัน" เธอยิ้มให้ทุกคน แต่เป็นยิ้มแห้งๆ
"ไม่เจ็บแน่นะ" ผมมองอย่างไม่ไว้ใจ กลัวเธอโกหก ถึงจะไม่กี่ขั้นแต่ก้มกระแทกแรงมาก
"นิดหน่อย" เธอจับก้นตัวเอง
"ดูดิ" ผมจับเธอห
