Part : เมฆา
ผมนั่งมองผักกาดอ่านหนังสือ ไม่สนใจผมสักนิด ก็เข้าใจแหละว่าเธอต้องไปสอบ แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้วนะ
"ดึกแล้วนะ" ผมเดินเข้าไปหา เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะนอน
"...." เงียบไร้ซึ่งคำตอบ ไม่รู้ว่าไม่ได้ยิน หรือแกล้งไม่ได้ยินกันแน่
"ถ้าอ่านต่อพรุ่งนี้จะไปสอบไม่ไหวเอานะ" ผมสะกิดเธอเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองผม แล้วเก็บหนังสือลง เดินเข้าไปห้องนอน
ผมเดินตามเข้าไปดูก็เห็นว่าเธอขึ้นไปนอนบนเตียง ไม่ได้ดื้ออ่านหนังสือต่อ ผมรู้สึกเจ็บปวดใจยังไงไม่รู้ กับการเชื่อฟังของเธอ มันไม่ใช่เพราะเธอสมัครใจ แต่เพราะเธอกลัวผมต่างหาก
ผมเดินไปห่มผ้าให้ แต่เธอกลับสะดุ้งตกใจ นั่นทำให้ผมเจ็บปวดใจมาก
จุ๊บ
"ฝันดี" ผมจุ๊บเหม่งน้อยเบาๆ ดูความเรียบร้อยแล้วออกมาทำงานต่อ ปล่อยให้เธอได้นอนหลับโดยไม่ต้องหวาดกลัว
ผมนั่งมองประตูห้องนอน ไม่อาจทำงานต่อได้ ตั้งแต่คืนนั้นที่ผมทำรุนแรงกับเธอ ทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้หรือสัม
