หลังจากปรับความเข้าใจกันเสร็จ ผมก็พาผักกาดออกมานั่งกกกอดอยู่ห้องนั่งเล่น มองดูวิวไร่เขียวชอุ่ม ส่วนงานเอาไว้ก่อน ขอนั่งปลอบเมียก่อน วันนี้เธอร้องไห้จนน้ำตาหมดตัวแล้วมั้ง
"หนูไม่ได้ไม่อยากมีลูก แค่ยังไม่พร้อม" อยู่ๆ เธอก็พูดขึ้นด้วยเสียงอันเบา
"พี่ก็บอกแล้วไงว่ารอได้ แล้วทำไมหนูถึงบอกว่ามีก็ได้ล่ะ" ผมถามเสียงทุ้ม โอบกอดลูบแขนเธอเบาๆ
"กลัวพี่ไม่รักหนู" เธอซุกกอดผมแน่น
ไม่คิดว่าตัวแสบกลัวผมไม่รักด้วย
"เด็กโง่ ต่อให้มีลูกไม่มีลูกก็รัก" ตอนนี้ไม่มีลูกผมก็รักเธอจะตายอยู่แล้ว คิดได้ไงว่าผมจะไม่รักเนี่ย
"รักแต่รังแกหนูตั้งนาน" เธอยืดตัวนั่งตรง มองหน้าผมเขม็ง เอาแล้วไง คิดว่าลืมไปแล้ว
"ขอโทษครับ" ผมบอกด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ยังโกรธตัวเองไม่หายที่ทำแบบนั้นกับเธอ เพราะความโง่ของตัวเองแท้ๆ
"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ไปทำงานเหมือนที่หนูเคยทำเลย" เธอกอดอกเชิดหน้า อารมณ์เปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เมื่อครู
