5. ส่งข้าว

สรุปคืนนั่นฉันก็ไม่รอดจากเงื้อมมือพ่อเลี้ยง และทุกคืนเขาจะมาให้ฉันนวดให้ ตบท้ายด้วยการกินฉันเกือบถึงเช้าทุกคืน ตื่นมาก็จะไม่เจอเขาแล้ว ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนนักหนา กลางวันเข้าไร่ทำงาน กลางคืนอยู่กับฉัน นอนก็แทบไม่ได้นอน เขานี่อึดจริงๆ แตกต่างจากฉัน ที่ต้องนอนกลางวันนอนยาวหลายชั่วโมง เพื่อทดแทนเวลากลางคืน "วันนี้พ่อเลี้ยงไม่กลับมาทานมื้อเที่ยง ให้เอาไปให้ที่ออฟฟิศ" "รับทราบจ้ะน้า" ฉันเดินมาได้ยิน น้าจันกับวุ้นเส้นคุยกันในครัว จึงเดินเข้าไปหาทั้งสอง "ผักกาดเอาไปให้พ่อเลี้ยงเองได้มั้ยคะ" "นี่มันหน้าที่ฉัน!" วุ้นเส้นบอกด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจ "แต่ผักกาดอยากไปนี่ อยู่นี่มาจะสามอาทิตย์แล้วยังไม่ได้ออกบ้านเลย" ฉันอยากออกไปดูไร่ อยากออกไปสำรวจ "นั่นก็เรื่องของเธอ!" "อีวุ้นเส้นให้คุณเขาไป" น้าจันบอกทำให้วุ้นเส้นไม่พอใจมากขึ้น "ให้วุ้นเส้นไปเถอะค่ะ ผักกาดไม่ไปก็ได้" ฉันไม่อยากมีปัญหา "อย่าไปสนมันเลยค่ะ เดี๋ยวน้าบอกทาง" น้าจันจูงแขนฉันออกจากครัว มาข้างบ้านที่มีรถจอดอยู่ "นี่กล่องข้าวค่ะ" น้าจันวางกล่องข้าวใส่ตะกร้าหน้ารถ แล้วชี้บอกทาง "คุณขับไปตามทางไม่ต้องเลี้ยวไหน เดี๋ยวก็จะถึงออฟฟิศค่ะ แต่วันนี้แดดแรง น้าให้คนขับรถไปส่งคุณดีกว่า" "ไม่เป็นไรค่ะ ผักกาดอยากปั่นจักรยานไปเอง" ฉันรีบหยิบกล่องข้าวจากตะกร้ารถมอเตอร์ไซค์ใส่ตะกร้าจักรยานแล้วขึ้นคร่อม ก่อนน้าจันจะเรียกคนรถไปส่งฉัน "ไม่ขับมอเตอร์ไซค์ไปคะ จะได้ถึงไวๆ แดดมันร้อน" "ขับไม่เป็นค่ะ ไปนะคะ" ว่าแล้วก็รีบออกตัว "ระวังนะคะ" น้าจันตะโกนบอกตามหลัง "ค่ะน้าจัน" ฉันหันไปยิ้มให้น้าจัน โบกมือลา แล้วปั่นไปตามทางที่น้าจันบอก ปั่นมาได้สักพักก็เกิดอาการหอบเหนื่อย แต่ก็ยังไม่ถึง ไม่คิดว่าจะไกลขนาดนี้ ฉันพยายามปั่นต่อ จะยอมแพ้กลับไปทางเดิมไม่ได้ วุ้นเส้นได้หัวเราะเยาะฉันแน่นอน "อร๊ายยยยยย!!" โครม! ฉันกรีดร้องก่อนรถจะเสียหลักล้มไปกับถนน เพราะมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยทำให้ไม่ได้มองว่าเป็นทางลาดชัน ด้วยความเร็วของจักรยานที่ปั่นมาบวกกับทางลาดชันทำให้ฉันบังคับรถไม่ได้ เอี๊ยด!!! เสียงเบรกของรถกระบะสีดำ ชายรูปร่างสูงโปร่งดูดี เปิดประตูลงรถ วิ่งมาดูฉัน "เป็นไรมากมั้ย" เสียงทุ้มถาม พลางกวาดสายตาสำรวจ "ไม่ค่ะ" ฉันส่ายหัว พลางลุกขึ้นโดยมีมือโตของเขาช่วยพยุง "ไม่อะไร เลือดออกแบบนี้" เขามองหัวเข่าและแขนของฉัน "ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ แต่ว่า...." ฉันปฏิเสธ เพราะไม่ได้เจ็บมาก แต่ว่ารถจักรยานกับกล่องข้าวนี่สิ "จะไปไหนครับ" "เอาข้าวไปส่งพ่อเลี้ยงค่ะ" ฉันเดินกะเผลกไปเอากล่องข้าวที่กลิ้งตกไปอีกทาง ดีที่น้าจันห่อผ้ามา ทำให้มันหกกระจัดกระจาย แต่คิดว่าข้าวด้านในน่าจะเละแน่ๆ "ขึ้นรถเลย ไปทางเดียวกัน" เขาบอกพลางยกจักรยานขึ้นหลังรถ เป็นผู้ชายที่แข็งแรงมาก! "ขอบคุณค่ะ" ฉันไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะเขายกจักรยานขึ้นหลังรถเรียบร้อยแล้วไง และตอนนี้ก็เริ่มเจ็บแผลแล้วด้วย ฉันเดินกะเผลกขึ้นรถกระบะสีดำโดยมีชายรูปหล่อช่วย "เช็ดเลือดก่อน ถึงออฟฟิศค่อยทำแผล" เขายื่นกระดาษทิชชูให้ฉัน "ขอบคุณค่ะ" ฉันกล่าวขอบคุณ แล้วนั่งเช็ดเลือดที่ไหลเป็นทางยาวไปตามขา ด้วยใบหน้าทรมาน ตอนล้มมันไม่เจ็บเท่าไหร่ แต่ยิ่งนานทำไมมันเย็นเจ็บนะ