“ลองห้องเฮีย”

เสียง “ปุ ๆ” ของน้ำซุปเดือดดังขึ้นไม่ขาดสายกลางโต๊ะอาหาร ไอร้อนลอยขึ้นเป็นสายบาง ๆ จากหม้อไฟที่กำลังเดือดพล่าน กลิ่นหอมของน้ำซุปและวัตถุดิบต่าง ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง บรรยากาศอบอุ่นจนแทบลืมความเกร็งก่อนหน้านี้ไปหมด แต่สิ่งที่ทำให้เจนนิสเริ่มหนักใจ… คือถ้วยของเธอที่ตอนนี้แน่นไปด้วยอาหารแทบล้น ทั้งแม่ของฟีนิกซ์ ทั้งตัวฟีนิกซ์เอง ต่างก็แข่งกันคีบอาหารมาใส่ให้เธอไม่หยุด “เจนว่าพอก่อนดีกว่าค่ะ” เธอรีบยกมือเบรกเบา ๆ พร้อมหัวเราะเก้อ “เยอะไป เดี๋ยวเจนกินไม่หมด” “เอ้าเหรอ?” แม่ของฟีนิกซ์หันไปมองลูกชายทันที “ลื้อนั่นแหละ คีบอะไรเยอะแยะ” “ม๊านั่นแหละ” ฟีนิกซ์สวนกลับหน้าตาเฉย “ผมก็คีบให้เมียผมปกติ” คำว่า เมียผม หลุดออกมาแบบไม่คิดอะไร แต่ทำเอาคนฟังถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ตอบอะไร จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตูห้องอาหาร “หูยยยย! หม้อไฟ!” ทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน ร่างของหญิงสาว