“เอาหนูก่อน”

หลังจากคืนนั้นผ่านไป… ฟีนิกซ์ก็แทบจะตัวติดกับเจนนิสทุกฝีก้าว เรียกได้ว่าไม่ยอมห่างจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว จะไปไหน ทำอะไร เขาก็ตามประกบตลอด เหมือนหมาที่เฝ้าเจ้าของยังไงยังงั้น ตอนนี้มีแค่ “เวลาเรียน” เท่านั้น ที่ทั้งคู่จำเป็นต้องแยกจากกัน นอกเหนือจากนั้น…ฟีนิกซ์ตามติดเธอแทบไม่ห่าง เช้าไปส่ง กลางวันทักหา เย็นมารับ วนอยู่แบบเดิมทุกวัน จนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว คนภายนอกที่มองเข้ามา ต่างก็พากันอิจฉาเจนนิส เพราะในสายตาของพวกเขา เจนนิสคือผู้หญิงที่มีแฟนคอยรับคอยส่ง ดูแลไม่ห่าง เหมือนเป็นคนที่โชคดีที่สุดคนหนึ่ง ซึ่งสำหรับเจนนิสเอง…มันก็ดีไม่น้อย อย่างน้อยก็มีใครสักคนคอยใส่ใจอยู่ข้าง ๆ และตอนนี้เธอก็กำลังนั่งอยู่บนรถของฟีนิกซ์ ที่จอดนิ่งอยู่หน้าคณะวิศวะ บรรยากาศยามเช้าเริ่มคึกคัก นักศึกษาทยอยเดินเข้าอาคารกันไม่ขาดสาย เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะปะปนกันไปทั่ว วันนี้ฟีนิกซ์แวะมาที่คณะของตัวเองก่อน