“อยากไปไหนก็บอก”

ผ่านไปสองวัน มหาลัย… เจนนิสนั่งก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์อยู่คนเดียว ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอไปมาอย่างอารมณ์ดี มุมปากยกยิ้มขึ้นเรื่อย ๆ แบบไม่รู้ตัว “อีเจน” โซดาหันมามอง ก่อนจะขมวดคิ้ว “คุยกับใครว่ะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” เจนนิสเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เก็บโทรศัพท์ “เฮียมึงไง” โซดาหันขวับมามองหน้าเพื่อน “สรุป…เฮียกูเขาคุยกับมึงจริงจังแล้วดิ” เจนนิสหัวเราะเบา ๆ เหมือนโดนจับได้ ก่อนจะพูดกลับแบบไม่สะทกสะท้าน “เอ้า อีนี่ ไม่คุยกับกู แล้วเฮียมึงจะไปคุยกับใครล่ะคะ” โซดาเดินไปส่ายหัวไป เหมือนรับความจริงอะไรบางอย่างไม่ได้ “ไม่น่าเลยเฮีย” เธอถอนหายใจแรง ๆ “ผู้หญิงมีเป็นล้าน แต่ดันมาเป็นมึง” เจนนิสยกคิ้ว ยิ้มแบบไม่สะทกสะท้าน “ทำใจนะเพื่อน” เธอพูดเสียงชิลล์ “พอดีกูมันสวย เฮียมึงเลยหลงกลเข้ามาหากูเอง” โซดาหันมามองหน้าเจนนิสอีกครั้ง สีหน้าเปลี่ยนจากเล่นเป็นจริงจังขึ้นมานิดหนึ่