“ฟัดดด”

หลายวันผ่านไป หลังจากวันที่เจนนิสได้ไปบ้านของฟีนิกซ์ ชีวิตของเธอก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ตื่นไปเรียน เจอเพื่อน เรียนบ้าง เที่ยวบ้าง วนลูปแบบนั้นไปเรื่อย ๆ ไม่ได้มีอะไรหวือหวาเพิ่มขึ้น แต่มีอย่างหนึ่งที่เปลี่ยนไปชัดเจน คือ “ความหวาน” ฟีนิกซ์ยังคงดูแลเธอเหมือนเดิม เติมเต็มทุกวันจนมันกลายเป็นเรื่องปกติ ปกติ…ที่ทำให้คนอื่นไม่ปกติ สายตาคนรอบข้างเริ่มมองมาพร้อมความอิจฉา โดยเฉพาะ “เมลบี” ที่ตอนนี้แทบจะกลายเป็นคนเดียวในแก๊งที่ยังโสด . . หน้าคณะบริหาร… เอี๊ยดดด… เสียงรถของฟีนิกซ์แล่นเข้ามาจอดหน้าตึก ท่ามกลางนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย เมื่อรถจอดสนิท ฟีนิกซ์หันมามองคนข้าง ๆ “วันนี้เฮียเลิกดึกนะ แล้วต้องแวะไปหาม๊าด้วย” มือใหญ่ยื่นมาลูบหัวเธอเบา ๆ “คืนนี้เฮียน่าจะไม่ได้กลับห้อง หนูอยู่คนเดียวได้หรือเปล่า” เจนนิสชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าอ้อนทันที “เอ้าหรอ… แบบนี้เจนก็นอนคนเดียวเหงา ๆ สิ