ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นเบาะหลังรถ สลับกับเสียงโยกตัวรถที่แรงขึ้นทุกครั้งที่เจนนิสขย่มสะโพกลงมาชนกับตักฟีนิกซ์ จังหวะถี่รัว ท่อนเอ็นไซส์หกสิบสองเซนติเมตรทะลุเข้า ออกลึกสุดโคนทุกครั้ง
“อ๊าาา… เฮีย… ลึกอีก… แรงกว่านี้… อื้ออออ…”
เจนนิสครางแผ่วแต่ไม่กล้าดัง หายใจหอบถี่ ตัวเกร็งสะท้านตามแรงกระแทก เนินอกอวบอิ่มเด้งขึ้นลงรัว ๆ ตามจังหวะขย่ม
แต่ทว่า…
“อืมมมม…”
เสียงงัวเงียขี้เกียจของโซดาดังขึ้นแผ่วเบา ทั้งฟีนิกซ์และเจนนิสหยุดชะงักทันที สะโพกที่กำลังขยับของเจนนิสค้างกลางอากาศ มือใหญ่ของฟีนิกซ์ที่จับเอวเธอเกร็งแน่น หันขวับไปมองโซดาที่ตอนนี้เหมือนกำลังพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ตาเยิ้ม ผมยุ่งเหยิง
“ทำไรกันอ่าา~”
เสียงยาน ๆ งัวเงียของโซดาถามขึ้น ราวกับยังไม่ตื่นเต็มที่ แต่ก็พอรู้ตัวว่ามีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นบนเบาะหลัง
ทั้งฟีนิกซ์และเจนนิสยังนิ่งและเงียบสนิท หัวใจเต้นตึก
