ฟุดฟิด
“หอมจัง” ร่างบางค่อย ๆ ได้สติ เมื่อได้กลิ่นหอม ๆ ของอาหารที่ลอยมาเตะจมูก และท้องก็ร้องประท้วงขึ้นมาอย่างได้จังหวะ
ดวงตาหวานกระพริบถี่ขึ้น ก่อนจะตื่นเต็มตา มองเห็นภาพเพดานสูงไม่คุ้นตาปรากฏขึ้น
“ที่นี่ที่ไหน” วีณาพรยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเมื่อยล้า ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แล้วสังเกตเห็นรอยจูบแดงช้ำไปทั่วร่างกาย แถมความเจ็บหน่วงที่ใจกลางร่างอีก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนตอกย้ำความจริงที่เกิดขึ้น
“ไม่นะ… ฮือออออ” หญิงสาวฟุบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างเสียใจ
โครกกกกกก
แต่ความหิวก็ไม่ปล่อยให้เธอเสียใจนาน ธรรมชาติของมนุษย์เตือนเธอให้กินอาหาร เพื่อชดเชยแรงกายที่เสียไปเมื่อวาน
“เฮ้อ” ร่างบางจำใจต้องปล่อยความคิดนั้นออกไปก่อน แล้วคว้าจานข้าวผัดน่าอร่อยขึ้นมากินอย่างหิวโหยพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา
วีณาพรจัดการฟาดอาหารจานนั้นจนเกลี้ยง แรงกายเริ่มกลับมาเป็นปกติ ส่วนแรงใจ ก็ได้ตัวเองคอยปลุกปล
