“เสี่ยเมธีเป็นไงบ้างล่ะ”
“9 นิ้ว จุก ๆ เลย เจ้” ดารินทร์ที่เพิ่งกลับมาจากการรับงานบนเตียงยามค่ำคืนโอดครวญกับผู้จัดการสาวในห้องพัก
“แล้วคืนนี้จะรับแขกไหวไหมยะ” พราวดาวถาม ขณะที่มองร่างเด็กในสังกัดที่ตั้งแต่กลับมาก็นอนซมจนบ่าย
“กว่างานคืนนี้จะเสร็จก็ 5 ทุ่มแล้วไม่ใช่เหรอ เจ้”
“ก็จริง คุณราม เขาเป็นสปอนเซอร์หลัก ยังไงก็คงอยู่ให้เสร็จงาน” ผู้จัดการสาวตอบ พลางเลื่อนโทรศัพท์มือถืออ่านข้อความ “แหม ตายยากจริง เขาส่งข้อความมาแล้ว”
“ทำไมอ่ะ เจ้ คุณรามยกเลิกเหรอ” หญิงสาวรีบผุดลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจกลัวที่จะเสียแขกในคืนนี้ไป
“เปล่ายะ เขาบอกว่า คืนนี้ เที่ยงคืน ที่บ้านเขา ให้ไปรอได้เลย เขาสั่งคนของเขาไว้แล้ว”
“เฮ้อ โล่งอก “
“แหม อะไรจะกระสันขนาดนั้น” พราวดาวหมั่นไส้ท่าทีของสาวรุ่นน้องที่ออกอาการเสียดายอย่างโจ่งแจ้ง
“แหม เจ้ต้องลอง เจ้ถึงจะเข้าใจ” ดารินทร์ตอบ
“ไม่เอาอ่ะ ขอเจ้อยู่แบบนี้ดีก
