ร่างบางร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกพลางหลับตาปี๋ แต่เมื่อมีมือที่มองไม่เห็นมาช้อนเอวเล็กไว้พลางรั้งร่างของเธอเข้าสู่อ้อมแขน ทำให้คนที่กำลังมึนเมาเบิกตาโพลงและประสานสายตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลแสนอ่อนโยนเข้าพอดิบพอดี คาร่าสำรวจคนตรงหน้าอย่างละเอียดก่อนจะฉุกคิดว่าท่านี้มันค่อนข้างถึงเนื้อถึงตัวมากจึงขยับตัวออก และอีกฝ่ายก็ช่วยประคองเธอจนยืนทรงตัวได้แล้วจึงเริ่มบทสนทนาที่ทำให้ร่างบางชะงักอีกครั้ง
“หายดีแล้วเหรอถึงได้ออกมาเที่ยวแบบนี้”
เธอเบิกตากว้างอีกครั้งอย่างไม่เข้าใจ พลางจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาแสนอ่อนโยนอยู่นาน พลางครุ่นคิดว่าไปรู้จักกับคนตรงหน้าตอนไหน หรือเธอเมาจนสมองเพี้ยนไปแล้ว
“ฮ่า ฮ่า ลืมไปว่าคุณคงจำผมไม่ได้”
“ขอโทษด้วยนะคะ”
เพราะจำไม่ได้จริง ๆ น่ะสิ ร่างบางสบถกับตัวเองในใจ แต่นอกจากเขาจะไม่ทำหน้าเศร้าสลดแล้วยังฉีกยิ้มอย่างนุ่มนวลออกมาอีกด้วย ท่าทางแบบนั้นมันทำให้เธอพาลนึกไปถึงใครบางคน
