ตุ้บ!
ร่างแบบบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์อย่างแรงจนเธอมึนหัวไปชั่วขณะ ก่อนจะเบิกตากว้างกรีดร้องลั่น เมื่อเงาดำทะมึนแลใบหน้าเหี้ยมเกรียมของติณณ์ยืนอยู่ปลายเตียง ร่างสูงราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะพรากลมหายใจไปทันทีเมื่อเผลอ
“คาร่ากลัวอะไรเหรอ?”
เสียงทุ้มกดลึกดังขึ้นในโสตประสาท เธออยากจะสบถด่าเขาว่าไม่กลัวก็บ้าแล้ว ดูจากท่าทางวันนี้ไม่น่ารอด ต้องโดนเขาขย้ำจนไม่เหลือชิ้นดีแน่ ๆ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเขากำลังก้าวขึ้นมาบนเตียงนอนช้า ๆ
“ก็เฮียโกรธเป็นฟืนเป็นไฟทั้งที่ตัวเองเป็นคนพูดเองว่าจะให้กัดคืน” ร่างบางหาทางรอดเมื่อเห็นเรือนกายแกร่งขยับเข้ามาในครรลองสายตา
“เธอจะบอกว่าไม่แฟร์อีกอย่างนั้นเหรอ?” ติณณ์เหยียดยิ้ม
“ใช่ค่ะ” เธอตอบอย่างมั่นใจ
“ได้! ถือว่าเราเสมอกันแล้ว”
“หา…เฮียติณณ์จะปล่อยคาร่าไปเหรอคะ”
ร่างบางกะพริบตาขึ้นลงอย่างตระหนก พลางขยับตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพ
