ติณณ์เอ่ยลอดไรฟันอย่างกรุ่นโกรธเมื่อได้ยินร่างบางเอ่ยออกมา ราวกับว่าทุกอย่างที่เขาทำมันไปไม่ถึงเธอเลยสักนิด ร่างสูงโถมตัวทิ้งน้ำหนักลงบนคนตัวเล็กจนเธอนิ่วหน้า มือบางขยับ
ยุกยิกแต่ไม่สามารถหลุดรอดจากพันธนาการของเขาได้เลย
“นี่ ปล่อยคาร่านะมันเจ็บ”
“เธอบอกเฮียไม่ชัดเจน” เขาเอ่ยเสียงเย็นพลางจ้องหน้าเธอไม่วางตา นัยน์ตาคมสีนิลเต็มไปด้วยพายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ต่างจากคนตัวเล็กที่หงุดหงิดกับคำพูดของเขามาก
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เขาจับเธอกดกันเล่า!
“งั้นบอกมาสิว่าไม่ชัดยังไง”
“ทุกตรง” คาร่ามองสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง
“แล้วตรงไหนล่ะ”
“เอ๊ะ! อย่ากวนประสาทเค้านะ”
ของแบบนี้เธอต้องบอกด้วยเหรอ อีกทั้งเมื่อกี้ก็สารภาพความในใจให้เป็นตัวอย่างแล้ว ทำไมไม่ใช้สมองแสนชาญฉลาดของเขาเอาไปคิดวิเคราะห์และแยกแยะบ้างล่ะ
“หึ ถ้าไม่บอกว่าตรงไหน งั้นคงต้องคิดเอง”
“ใช่ไง หัดคิดเองบ้างสิคะ”
“ใจดีด้วยหน่อยเอาใหญ
