“แดดดี้…”
ร่างบางที่กำลังมึนงงสับสนได้ยินในสิ่งที่เขาเอ่ยจึงเงยหน้าสบตาผู้เป็นพ่อ ยิ่งเห็นใบหน้าแสนอ่อนโยนนิ่งเรียบ แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา กระบอกตาเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
“เด็กไม่รักดีอย่างเธอจะมาเข้าใจอะไร…ทั้งที่แด๊ดทำทุกอย่างเพื่อให้เรากับแม่ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา แต่เธอกลับทำทุกอย่างพัง เห็นแก่ตัวบ้าผู้ชาย!” ไมเคิลตวาดเสียงดังลั่นด้วยอารมณ์เดือดดาล ที่ต้องพูดแรงเพราะอีกฝ่ายจะได้รับบทเรียนซะบ้าง มีอย่างที่ไหนโกหกพ่อแม่แล้วหนีไปแต่งงาน อีกทั้งครอบครัวฝั่งผู้ชายยังไม่ธรรมดาอีก
“หนูขอโทษ…ฮึก”
ร่างบางก้มหน้างุดเมื่อโดนพ่อตำหนิอย่างรุนแรง แต่ไหนแต่ไรมาท่านไม่เคยว่าหรือพูดให้เสียใจเลยสักครั้ง คาร่ารู้ดีว่าตัวเองทำผิดร้ายแรง จะโดนแบบนี้ก็สมควรแล้วจึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ยิ่งได้ยินน้ำเสียงของท่านและเสียงสะอื้นของมารดา เธอยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งหัวใจ
“รู้ไหมว่าทำไมแม่มันกับ
