ติณณ์นั่งไขว่ห้างพลางเพ่งสายตามองคนที่ถูกมัดมือห้อยกับคานอยู่ภายในห้องสีทึบ มีเพียงไฟสีส้มสลัวตรงกลางเท่านั้นที่ส่องสว่าง ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่เพราะความแค้น ความโลภของคนที่ตายทำให้อีกคนผูกใจเจ็บ เป็นเรื่องที่ตลกร้ายมากที่เอาลมหายใจมาทิ้งไว้ที่นี่
“ปลุกมันให้ตื่น”
“ครับ”
หมินรับคำก่อนจะจัดการสาดน้ำไปที่หน้าของเสวียนหมิง ตั้งแต่เริ่มสงครามเขาอยู่ข้างกายเจ้านายมาตลอด ส่วนสองแฝดกลับไปดูแลทางคุณคาร่าแล้วเรียบร้อย แม้จะมีพวกฟรานซิสโกรอยู่เจ้านายก็ไม่สนใจ
“ทะทามไม…” ไม่ฆ่าไปเลย นั่นคือสิ่งที่เสวียนหมิงคิด แค่พ่ายแพ้ก็อับอายมากพอแล้ว
“ถ้าเป็นกูที่แพ้มึงจะฆ่าเลยหรือจับมาทรมานดีล่ะ”
“หึ…”
เสวียนหมิงเค้นเสียงอย่างยากลำบากเพราะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเสียงยียวนของติณณ์ก็ทำให้นึกถึงผู้ชายในชุดสีดำที่ปะทะกัน เมื่อเพ่งมองชายตรงหน้าดี ๆ เสวียนหมิงก็พึ่งนึกออกว่ามันก็คือติณณ์ ผ
