“เอ๊ะ อย่ามาว่าเค้าบ่นอื้อ~”
คนตัวเล็กเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อร่างสูงสอดนิ้วเข้ามาในใจกลางความเป็นสาวที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานสีใส และชำแรกกลีบดอกไม้ตรงหน้าเข้าไปอย่างเชื่องช้า จนปลายนิ้วมีน้ำหวานเคลือบออกมาด้วย ติณณ์หัวเราะในลำคอพลางปรายตามองนิ้วแกร่ง และเลื่อนขึ้นมาสบตากับร่างบางที่ชะโงกคอมองมายังเขาอีกที
“งอแงไม่หยุดพอ ๆ กับน้ำเธอเลยว่ะ”
“เฮียติณณ์!”
นี่เป็นครั้งแรกที่คนตรงหน้าเอ่ยคำหยาบโลน ผู้ชายคนนี้ต่อหน้าคนอื่นก็สุภาพนุ่มนวลมีรอยยิ้มให้เสมอ ต่างกับเวลาอยู่กับเธอ ทั้งหน้าตาท่าทางเอาแต่ดุ อีกทั้งยังพูดคำหยาบโลนออกมาได้อย่างหน้าไม่อาย คาร่ารับไม่ได้ ซาตานในร่างเทพบุตรชัด ๆ
“แค่ปลายนิ้วโดนยังเยิ้มขนาดนี้…ถ้าเกิดว่า”
“อ๊ะ…”
เขาเอ่ยเสียงเย็นพลางยกมุมปาก ท่ามกลางสายตาหวานซึ้งที่มองมา นิ้วร้ายก็กดลงบนจุดอ่อนไหวและบดขยี้จนร่างบางครางไม่เป็นศัพท์ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยอา
