ยังไม่ทันหายเอ๋อจากเรื่องเมื่อกี้ ตอนนี้ยังจะมางงกับคำพูดของเขาอีก อะไรคือรีบแต่งตัว อะไรคือจะไปส่ง เขาใจดีแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ใช่สิ ไม่เห็นว่าเฮียติณณ์จะอยากทำอะไรเพื่อเธอเลย อยู่ดี ๆ ทำไมถึงจะไปส่ง
“หูตึงเหรอ วันนี้จะไปส่งที่มหา’ลัย”
“จริงเหรอคะ!” เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“อืม แต่ไม่ต้องดีใจไปนะ เฮียแค่อยากลองรถเท่านั้น วันอื่นเธอก็หาทางไปมหา’ลัยเองก็แล้วกัน หรือไม่เดี๋ยวให้ลูกน้องไปส่ง”
“ชิ งั้นวันนี้คาร่าไปเองดีกว่าค่ะ”
ในเมื่อไม่เต็มใจจะเสนอหน้าไปส่งทำไม เธอไปเองก็ได้ ก็แค่ขับรถไปมหา’ลัยจะไปยากอะไร ว่าแล้วเธอก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองความเรียบร้อยของหน้าผมและชุดนักศึกษาพอดีตัว ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องแต่งตัวไป แต่โดนเสียงเข้มเอ่ยรั้งไว้
“รอ” เขาเอ่ยเสียงเข้ม
“ไม่ค่ะ คาร่าจะไปเอง” แน่นอนว่าเธอไม่สน
“ถ้าดื้อก็ไม่ต้องไป”
“เอ๊ะ!”
“รอ” เฮียติณณ์กำชับเสียงเข้มอีกคร
