“ใช่ค่ะ”
พยาบาลสาวเลิ่กลั่กไปชั่วขณะเมื่อสามีของคนไข้โพล่งขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งใบหน้ายังคงจดจ้องแค่คนไข้เท่านั้น พยาบาลสาวเลยไม่แน่ใจว่าเขาเอ่ยปากถามใคร จนกระทั่งเจอสายตาคมกริบชำเลืองมองเธอจึงรีบเอ่ยปากตอบ
“ดี ได้ยินแล้วนะครับว่าเฝ้าไข้ได้แค่คนเดียว”
น้ำเสียงราวกับสั่งการทำให้ไมเคิลชะงัก ยืดตัวขึ้นหันหน้ามาหาคนเอ่ยเสียงแข็ง ส่วนพยาบาลสาวตาเบิกกว้างด้วยความตกใจทันที เพราะสถานะของทั้งคู่คือพ่อตากับลูกเขย เธอไม่เคยเจอใครกล้าท้าทายพ่อตาแบบผู้ชายคนนี้มาก่อนจึงได้แต่หลับตาปี๋ สวดภาวนาให้ทุกอย่างไม่บานปลาย แค่ต้องรับมือคนไข้ก็พอแล้วอย่ามาเจอญาติแบบนี้เลย
“หมายความว่ายังไง คืนนี้ผมจะอยู่เฝ้าลูก” ไมเคิลยืนกรานหัวชนฝา ไม่ว่ายังไงเขาต้องได้อยู่ดูแลคาร่า
“ลูกสาวแต่งงานแล้วก็ต้องมีผัวดูแลถึงจะถูก คุณพ่อเมียจะสอดมือเข้ามายุ่งครอบครัวของคนอื่นไม่ได้นะครับ”
“ผมไม่ยอมรับคุณเป็นลูกเขย!”
