“กรี๊ด… ”
จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังออกมาจากห้องนอนของฟ้าใส ทำให้นายหัวซึ่งกำลังนอนอยู่ในห้องฝั่งตรงข้าม รีบวิ่งออกมาเคาะประตูเรียกด้วยความเป็นห่วง
“ฟ้า… ”
เขาเรียกชื่อเธอในทันทีที่ประตูบานกว้างถูกผลักเข้าไป ฟ้าใสตัวสั่นราวกับลูกนก โผเข้ากอดร่างสูงใหญ่ของเขาเอาไว้แนบแน่น
“เกิดอะไรขึ้น… ร้องจนอาตกใจ”
เขาโล่งใจเมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยดี
“ตะ… ตุ๊กแกค่ะคุณอา ตัวใหญ่มาก อึ๊ย... มันโผล่มาตรงมุ้งลวดค่ะ”
ฟ้าใสชี้ไปยังหน้าต่างทั้งที่ยังหันหลังให้ ไม่กล้ามอง แต่ตอนนั้นเจ้าตุ๊กแกตัวใหญ่ก็หลบไปแล้ว ด้วยตกใจเสียงร้องของเธอเช่นกัน
“โอ๋… ไม่มีแล้วจ้ะ ไม่ต้องกลัวนะ มันไปแล้ว ต่อให้มันโผล่มาอีกก็เข้ามาไม่ได้อยู่ดี หนูลืมไปหรือเปล่าว่ามีมุ้งลวดกั้นเอาไว้”
วงแขนแข็งแรงโอบร่างบอบบางเอาไว้ในอ้อมแขน มือใหญ่ลูบโลมลงบนศีรษะของฟ
