บทที่ 59
มือบางขาวสะอาดที่กำลังแปรงผมยาวเงางามอยู่หน้ากระจกชะงักเล็กน้อย เมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น อรลออรู้อยู่แก่ใจว่าอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นริคคาโดแน่นอน เพราะรายนั้นเคาะแค่ทีเดียวก็คงจะเปิดเข้ามาแล้ว และอีกอย่างหนึ่งก็คือ วันนี้ริคคาโดก็มีประชุมใหญ่ตอนเจ็ดโมงครึ่ง เขาจึงไม่มีทางมายืนอยู่หลังบานประตูใหญ่ในตอนใกล้จะแปดโมงอย่างนี้ได้แน่...
“ใครคะ...?”
“พี่เองอร... พี่รุ...”
หากหล่อนฟังไม่ผิด รุจิราน่าจะกำลังร้องไห้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นอรลออจึงรีบวางแปรง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว
เมื่อเปิดประตูห้องออก รุจิราก็รีบโผเข้ากอดร่างของหล่อนเอาไว้แน่น ร้องไห้ไม่หยุด อรลออตกใจ ยกมือขึ้นลูบหลังลูกสาวผู้มีพระคุณอย่างปลอบโยน
“ไม่เป็นไรค่ะพี่รุ อรอยู่นี่แล้ว...”
“อร... อรต้องช่วยพี่ด้วยนะ... ช่วยพี่ด้วย...”
รุจิราแสดงบทบาทของคนขวัญเสียได้ดีไม่ต่างจากนักแสดงมืออาชีพ หญิงสาวแกล้งคร่ำ
